Stilte na de storm (deel I)

Vaag me maar weg oh kille wind,
Opdat mijn hart haar rust weer vindt.
Pak haar maar op en knijp alles leeg,
Zoals ik me voel sinds zij weer opsteeg.

Dat moet wel want ook al is ze het niet echt,
Door die engel kwam ik in de hemel terecht.
Samen zweven door het blauw en wit met goud,
Zo zacht en fijn, zo diep vertrouwd.

Zonder haar is alles kaal, mijn hart staat stil,
Wat maakt dat mijn kleine hart even niet verder wil.
Dus neem mee oh kille vlaag dat is mijn wens,
Zet me weer terug dat sterke mens.

Maak mijn vuisten strak en hard,
Maak mijn hart leeg en maak mij verward.
Tot ze terugkomt van die plek naar mij,
En ik op onze manier weer met haar vrij.

Dus blaas me maar omver oh wind,
Maar fluister dan ook wanneer ik haar vind.