Onvoorwaardelijk

Daar staan ze dan in de zon,
samen dicht bij de rand.
Ze zuchten diep,
en pakken elkaars hand.

Hij zegt dat ze het niet moet doen,
dat ze hem niet alleen mag laten.
Maar hij weet dat het geen zin heeft,
hoe lang hij ook op haar in blijft praten.

Ze doet een stap naar voor,
maar hij houdt haar tegen.
Ze wil zich van hem lostrekken,
de zon maakt plaats voor regen.

Hij zegt dat hij van haar houdt,
dat hij haar niet kan laten gaan.
Hij zegt dat hij haar niet kan missen,
over z'n wang loopt een traan.

Weer doet ze een stap naar voren,
en denkt aan haar verleden.
Ze ziet niet dat hij huilt,
want ze kijkt naar beneden.

Dan springt ze,
en komt beneden met een doffe klap neer.
Hij schreeuwt huilend haar naam,
maar ze hoort hem niet meer.

Hij ziet haar daar liggen,
onder het bloed, levenloos.
Het wordt zwart voor z'n ogen,
hij is verdrietig en boos.

Zijn leven ging kapot,
toen zij daar naar beneden dook.
Hij kan niet zonder haar verder,
en daarom springt hij ook.