Zijn en hebben

Op school stonden ze op het bord geschreven.
Het werkwoord hebben en het werkwoord zijn;

Hiermee was tijd, was eeuwigheid gegeven,
De ene werkelijkheid, de ander schijn.

Hebben is niets. Is nutteloos. Is waardeloos.
Zijn, is van de wereld en uit je lichaam zijn.
Zijn is, boven die dingen uitgeheven,
niet leven.

Hebben is hard. Is zwaar. Is allesbehalve fijn.
Is naar gevoelens hongeren en dorsten.
Is enkel begeren, enkel pijn.
Zijn is de ziel, is eeuwig, is onuitputtelijk,
Is kind worden en dood zijn,
En gewoon zijn.