Ontdekking
Ik riskeerde alles in de hoop te zien wat ik zag
Het was een illusie, wat daar aan de overkant lag.
Daar aangekomen bleek alles minder waar.
Zij was alles en meer, behalve klaar.
Ik wrong me in bochten. Ik liet zien wat ik kon geven.
De zon liet zich zien, maar dit was maar heel even.
Tussen bergen en heuvels aan de kust in het zand,
zocht ik naar liefde: mijn zielsverwant.
Zij schudde me wakker. De realiteit.
Ze was toen van mij, maar nu ben ik haar kwijt.
Het was slechts een moment en echt niet veel meer.
Ik denk nog vaak terug en het doet nog steeds zeer.
Ik voel me nu anders, ik voel me misleid.
Mijn zwakke hart en een veel te mooie meid.
Wat voelde het toch goed om met jou te zijn,
elke dag weer was jij mijn zonneschijn.
Ik dacht dat ik eindelijk had gevonden,
een liefde zo mooi. Samen verbonden.
Verblind door emotie, en wat irrationeel
volgde ik mijn hart, het leek net één geheel.
Na alles wat ik samen met jou had gezien,
was er niemand anders dan jij, mijn absolute tien.
Liefde is iemand nemen zoals je bent,
Vooral als je ook de schaduwkanten kent.
Ik gaf jou je vrijheid, de ruimte die je nodig had,
nooit had ik verwacht dat je mij vergat.
Reacties op ‘Ontdekking’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
