Lopen naar de zon

Hier op de stoep ben ik blikken aan het stelen,
Het komt mij allemaal te vroeg,
Maar ik blijf door rollen.

De situatie is mij niet nieuw,
Als een trein ga ik door,
Het lichaam gaat langzaam,
En ik weet wat ik al deze tijd wilde.

Al die tijd dat je weg bent,
In het kielzog struikel ik,
Door de rook heb ik niet kunnen zien.

Dus ik loop langzaam naar de zon,
Ik dacht er te zijn,
Maar ik kan niemand voor de gek houden,
Zal ik je ooit weer normaal zien?
Of gaan we gewoon verder?

De menigte op de stoep begint te brekend,
Zij nemen hun afscheid,
Mijn hoofd net boven water gehouden,
Maar verdronken in de ogen,
Dus ik loop door,
Door tot ik niet meer kan.