HAIBUN: EEN STRALENDE OCHTEND

Een stralende ochtend. Een uitgelezen dag om de natuur in te trekken en op te gaan in het zonovergoten landschap. Maar over deze veelbelovende dag wordt een sluier geworpen…

Daar ligt hij, 98 jaar. Al zijn eigen tanden nog, de eens zo trotse officier. Alleen zijn gehoor had het met de jaren af laten weten. Een gehoorapparaat had hij wel, maar hij gebruikte het niet. Een gehoorapparaat is immers voor mensen die nog willen horen wat er om hun heen gezegd wordt.

Zijn leven vol met idealen, een jaar of twintig geleden was ze ingestort. Oude idealen van rechtvaardigheid en gelijkheid werden ingewisseld voor nieuwe zogenaamde normen en waarden. Een maatschappij die zich in de jaren daarna tussen oud en nieuw verloor in een oppervlakkig idee van vrijheid, hij begreep het niet. De vrienden die hij had gehad, met wie hij de mooie verhalen van vroeger kon ophalen, hij had ze overleefd.

Eenmaal had een kogel hem proberen te stoppen, het geluk bracht hem grijnzend als veteraan naar huis. Hetzelfde geluk had hem langer dan al zijn vrienden doen leven. De generatie die eens met respect naar hem op zag, ze was langzaam aan het aftakelen. De nieuwe generatie kon ook wel zonder hem, zo meende hij. Moe was hij, maar voldaan?

Stil als hij was is niemand dat te weten komen. Toen hij niet meer wilde eten en weigerde te drinken werd de stilte waarin hij zich de laatste jaren hulde compleet….

die mooie ochtend;
zijn enige gebrek - de wil
om te leven