Zo'n bui

Luisterend lig ik onder het raam
De ogen dicht, de handen saam

De regen spreekt in vele talen
Ze slaat, ze tikt, ratelt en plenst
Al gelang wat ze wil verhalen
En wat zij haar luisteraar wenst

Soms zegt ze met roffelende stem
Iets wat ik niet half begrijpen kan
Soms spreekt ze zacht, met minder klem
In vlagen, kort en dan weer lang

Soms denk ik bijna te verstaan
Wat ze me in vreemde tong vertellen wil
Gevoel dat na een tel weer is vergaan
En na wat laatste druppen wordt het stil

De zon breekt door, de mensen blij
Ik zucht; de zon die spreekt niet tegen mij