Gedachtenkwel

Wat ben ik toch geworden, vraag ik je beste vriend.
Iedereen gaat dood, dat heb ik toch niet verdient?

Je gaf mij hoop en de kans om mijzelf te zijn.
Verschillen we dan echt zoveel of voelen wij dezelfde pijn?

Ik voel me net als Icarus, vol moed en zelfvertrouwen.
Maar als dan puntje bij paaltje komt sta ik met alle zooi te sjouwen.

De wax en de zon staan symbool voor mij.
Twee tegenpolen die niet bakken willen, toch komen ze dichterbij.

Aangetrokken als een komeet naar de aarde, zijn wij tot elkaar.
Maar als ze nader tot elkander komen ik de kans voorbij.

En stort Icarus in de grote oceaan, om vervolgens zijn fouten in te zien en weer aan de slag te gaan.

Dit is heel cryptisch beschreven, haast onduidelijk misschien, maar zo weet ik zeker dat niemand mijn gedachten kan zien.