de schemeravond (3)

30/1/2016

onder onwrikbare sterren
menselijk geroezemoes
veraf en dichtbij
was Zij

en mijn geest
speelde met wilde gedachten
als...misschien...dan...of niet
die mijn gemoed
eventjes verzachten

maar plots
uit het niets
leiden mijn stappen
naar een donkere borrelende poel
rimpelend in gedachten
over het waterende oppervlak
brekend
de weerkaatsende maan

de schemeravond
is zelden een Sherezade
eerder een parade
van die zeldzame
mislukte momenten

zo teder
in hun verwachting
zo onwrikbaar
aldus verachting

in de schemeravond

zie ik iemand staan :
de Witte Princes
op het Zwarte paard
stapvoets wegdraven
zonder zelfs maar één keer
naar mij om te zien

alsof ik dood ben
tot stof vergaan
met mijn nutteloze gedachten van hoop...

in het beschaduwde zwart
van mijn verdoemde leven
vervloekt tot het Alledaagse
zonder Enchantement ooit