gevoelens accepteren

Verschillende gedachtes gaan er door me heen.
Ik ben niet thuis maar toch voel ik me thuis..

Ik had graag bij jullie, als gezin willen zijn maar het gaat niet..
Dan gaat het een tijd goed maar uiteindelijk is er weer verdriet..
Ieder beloopt zijn eigen pad, vandaar dat ik ook nu die van mij kies..
Het is niet omdat ik niet bij ze wil zijn, maar omdat ik weet dat het beter is..
Beter is voor mij, voor ons, en het is niet dat ik jullie niet mis,
Maar ik heb me vaak afgevraagd hoe het zou zijn geweest als ik het eerder wist..

We hadden bepaalde stappen eerder moeten nemen maar we zijn bang,
Bang voor de werkelijkheid, voor de realiteit, risico's, wat moeten we dan?
Ik wil niet stil blijven staan op mijn pad maar ik wil vooruit,
Ik wil niet hangen in het verleden, daardoor blijft het knagen aan mijn huid.

Ik kies hiervoor omdat ik te veel meeneem op mijn rug, als een rugzak,
Het voelt als stenen die ik verzamel en steeds meer op stapel in elke vak.
Mijn normen, waarden en de kijk op mijn leven is anders en dat zie ik nu ook,
Ik maakte van de stenen een muur die mij deed beschermen, en wanneer het teveel werd ik erachter dook.
Sterker werd ik er wel door, maar het heeft ook zo zijn consequenties,
Ik begon mezelf op te sluiten, alles op een afstand, dus ook mijn emoties..

Vroeger was het niet altijd slim om te praten, maar zo leerde ik wel omgaan met mijn gevoel,
Nu sla ik al jaren het verwerken over, wil honderden dingen zeggen maar het zit op slot, snap je wat ik bedoel?

Ik bouw langzaam mijn muur af, om weer opnieuw te voelen wat ik voelde, Opnieuw te ervaren, zodat de herinneringen weer komen opdagen, om vervolgens te verwerken en te accepteren, dat ik er niets meer aan kan veranderen,
En weer rechtop kan staan met een positieve blik, met twee benen op de grond en de toekomst in mijn handen.