1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

Ommekeer

De bladeren zijn van de takken geschreven,
het ziekelijke gif in mij is uitgevloeid,
in hars gestold, de etterende wonden gedicht
de wolken voor de zon zijn weggedreven.

Waar ik in lengte en breedte was verdwaald,
heeft nu vorm, inhoudelijke diepte gekregen,
ik ben niet meer in schaduwen geprojecteerd,
zweef min of meer vrij in menselijke sferen.

Ik heb de weg achter mij met rood bedekt,
met zweet en tranen mij tot hier gesleept,
nu sta ik recht, op mijn benen zie ik verder,
plots heeft mijn leven een einder gekregen.

In de ommekeer is het woord, de zin herboren,
het niets is enkel een plaats om op te vullen,
ik hoor het ruisen van het riet, de rivier, het brullen,
het water stroomt op een lied in mij vanbinnen.

© Rudi J.P. Lejaeghere
14/01/2016

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Geef uw waardering

Op basis van 3 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Ommekeer Rood Tranen Zon Zweet

Reacties op ‘Ommekeer’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Ommekeer