Zij is niet meer

Want ze zeggen
Zij is niet meer
Dat hoopje niets
Vernietigen en verleggen
En weer
Trekken aan de stukjes
Die ooit samenhoorden
Ze het onmogelijke probeert
Maar verdronken in kille woorden
Het leven verleert

Ze zachtjes zakt en zinkt
In een zee van zwarte stemmen
Geschreven in scherpe inkt
De golven vreugde remmen
En verdrijven naar het wegebbende licht
Want alles is donker
Tot het einde
Van haar zicht