Grauwe tonen

Zittend naast de stille telefoon
op de wankelende stoel.
Met de linkerbeen tikkend
van spanning
ik hoor enkel mijn luchtige adem.
Vingers zoeken de moed niet
te drukken op naamloze cijfers
waarvan de som een lege nul is...

De telefoon slaapt naast de
binding die is verbroken en
het gemis springt aan
terwijl de hoop langzaam verloren loopt...

Seconden tikken verder
als trage padden
gemiste stemmen nemen een dutje
in verdwaalde dromen en
ik wacht op de beltoon
die op een ongeboren dag
rinkelen zal.