De wereld likkend

Duistere dagen waren gehecht
aan bloedende patronen.
De echo's in de verte
blijven bombastische klanken.
Gebouwen vallen op dezelfde
minuut samen en ze groeien
naar boven na verdere vredesjaren.
Kinderen schreien azijnen tranen
en onder gescheurde kussens
liggen de poppen verveeld.
Vrijheidsvlaggen zijn weg gewaaid
door de gewelddadige wind.
De wereld draait niet meer
rond haar sjofelen as.
Ze veinst in het heelal en
geen meteoriet raakt haar.
De zonnestralen trekken zich samen
en duister is de aarde
vanbinnen.