het kruipt

er was geen ontkomen aan
ik zag, en hoorde het naderen
ik voel hoe het in me kruipt, hoe
het mijn bloed stolt in mijn aderen

het licht dooft langzaam als
mijn laatste deur langzaam sluit
het opent langzaam de poort van
mijn ziel en duwt alles eruit

een lege cocon is alles
wat ik nu zal zijn
in een wereld vol monsters
ik de enige in diepe pijn