Aylan

in de stilte van het morgenhuis
beklemt de friste mijn lichaam
zomer verborgen in een kluis
koele winter volgt simultaan

winterblues vanuit grijze wolken,
ongenode passanten
komen mijn hart en ziel bevolken
ik blijf in bed lanterfanten

een klein kind is verdronken
in de oorlogspoel van waanzin
kots welt, mijn keel gaat bonken
vluchten heeft geen zin

regen striemt in windvlagen
zwepen op een blote huid
onschuldigen blijven baden
in bloed en menselijk onkruid.