Vergeet het ergelijke

Hoe zou het nog zijn
met haar gemengde gevoelens...
Vandaag is ze licht en helder
en vooral teder
ze heeft ondertussen
de stap gezet om met me te trouwen.
De eerste maanden waren niet makkelijk...
Ik herinner me nog hoe
ze hartverwarmend was
hoe dat was geen lach te klanken
of om te spreken...
Het voelt alsof mijn tong
niet gemaakt is om met haar te vleien...
Die zuur verdiende lach
is dan wel oprecht.
Naast gloriemomenten waren
er ook dieptepunten...
Het is mij niet vreemd
je moet in jezelf geloven.
Soms denk ik dat we
een kracht in ons hebben waarvan we
ons niet altijd bewust zijn...
Ze slaagt erin mezelf te doen vergeten...
Heb je een vervelende dag achter de rug
en je ziet 's avonds dat lachende gezichtje
dan lacht de wereld je opnieuw toe.