vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Onwetendheid waarheen
Ik zal je wel troosten
niet met liefkozingen,
kussen en strelingen.
Ik zal je troosten
met woorden die het vuur
in je hart doven
met schouderklopjes
die al je breekbare stukjes
samenbrengen en weer
herboren wordt tussen
lichte puntjes van vriendschap.
Ik zal je niet beminnen
tussen het medelijden
en de snelle beelden van
het oud al veel gehoord verhaal.
Ingezonden door
Verwijderde gebruiker
Geplaatst op
13-08-2015
Over dit gedicht
Het zijn altijd de ogen die het eerst van liefde spreken
Geef uw waardering
Op basis van 4 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
TroostReacties op ‘Onwetendheid waarheen’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
