vorige gedicht
volgende gedicht
vorige gedicht
volgende gedicht
Het touw
Het touw in onze handen
blijven we gespannen houden.
We houden zo lang mogelijk vast
en ook al doet het pijn,
het loslaten is pijnlijker...
Er waren wel donkere dagen geweest
dat het touw tussen ons
niet gestrekt was
het hing los.
Ons rechterhand werd moe,
we gebruikten onze linker.
Het touw kermde in ons lichaam.
Het touw werd oud en versleten
tot het laatste vezeltje kapot ging
en het touw in twee stukken was.
Het had geen zin meer om het
touw aan elkaar te knopen.
De knoop zie je en blijf je altijd
maar voelen...
Reacties op ‘Het touw’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
