De binnenkand, zo anders

in het licht van de lantaarnpaal
zie ik een gezicht
door het licht verlicht
van buiten lijkt het allemaal zo normaal

maar al kijk je in haar ogen
zie je tranen die nooit drogen
het verdriet wat zij heeft
om alles, wat ze dagelijks beleeft

ze moet haar maskers dragen
ook als ze allemaal langzaam vervagen
ze moet voor ieder een ander spelen
en ze kan met niemand haar pijn delen