kon ik maar bij je zijn..

het liefst zou ik me afsluiten van de pijn,
& vragen of je eeuwig de mijne wilt zijn.
terwijl ik eigenlijk weet dat het niet gaat,
& wil dat je mij gewoon laat.
dagen met een lach,
dagen met een traan,
ik wist dat het woord ''wij'',
niet voor eeuwig zou bestaan.
veel te veel had ik van je verwacht,
& onmogelijke dingen gedacht.
veel verandering zit er bij jou niet in,
ookal wist ik dat al vanaf het begin.
steeds blijven die gedachtjes over jou,
aan me vreten,
ookal wil ik je zó graag vergeten.
nog steeds kijk je naar mij,
ook al maakt dat me niet meer blij.
maar nu voel ik,
dat ik eindelijk van je af ben.
& doe net alsof ik je niet ken.
alle waarheid moest ik van een ander horen.
& het stapelde zich op als een blokkentoren.
het laatste blok kwam erbij,
de toren viel om ,& ik was vrij
ik kan je nu eindelijk laten vallen,
& ontwijk alle dallen.
in die diepe put kom ik niet meer terecht,
reken maar, dat ik daarvoor vecht!