ik was dichtbij je.
ik was dichtbij je,
maar kon je niet bereiken.
ik was mezelf weer verloren,
in je mooie ogen & lach.
ze zijn 't mooiste wat ik ooit zag.
je zei dat je niet wist wie je wou,
stiekem wist je het wel,
&liet mij achter in de kou.
boy, van die leugens hou ik niet.
ik snap niet wat jij in die ander ziet.
ik heb afgelopen jaar,
veel over liefde geleerd,
& meerdere keren mijn hart bezeerd.
zelfs toen,
bleef jij nog in mijn hoofd zweven.
maar dat hoort niet,
want we leiden nu ieder ons eigen leven.
ik weet niet waarom,
maar ik ben zo aan je gehecht.
ik moet zonder je leven,
dus elke dag is een gevecht.
jou ogen, zijn zo mooi,
ze hebben een speciale kracht.
je hebt me dan ook totaal in je macht.
als een boot ben ik erin gezonken,
niet meer boven gekomen,
er gebleven, en verdronken.
je had me, hield van me, en verliet me.
na die paar dagen,
had ik zoveel vragen,
& al die pijn,
kan ik nu weer opnieuw gaan verdragen.
liefde kan je maken & breken,
maar jou zal ik niet snel vergeten...
Ingezonden door
mariëlle kraai
Geplaatst op
01-02-2009
Geef uw waardering
Op basis van 2 stemmen krijgt dit gedicht 3 van de 5 sterren.Tags
MisReacties op ‘ik was dichtbij je.’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
