Eenzaam

vanaf de eerste dag dat ik jou weer her ontmoette,
was alles anders,
ik voelde me vrolijk en betoverend,
ik heb je misschien de afgelopen paar maanden soms niet zo behandeld als ik moest doen, ik heb verkeerde dingen gedaan en gezegd.
je hebt het me toch altijd nog vergeven,
wat ik heel verbaas wekkend vindt..
maar toch maak je me altijd bang..
bang dat ik wat verkeerds zeg,
niet omdat ik denk dat jij wat doet maar,
omdat ik je kwets terwijl je zo goed voor mij bent..
soms heb ik het gevoel dat je wel van me houdt,
maar niet meer leuk vindt.
dat het alleen maar is op houden van..
Je maakt me heel gelukkig en ik weet niet op ik dat bij jou nog doe.
Ik baal ervan en zal je het waarschijnlijk nooit vertellen,
ik wil het wel maar kan het niet..
Hoe ik zie dat jij me nooit meer slaap lekker wenst,
nooit meer iets spontaans krijg van..
en zelfs. zelfs geen “ik hou van je” meer..
Het maakt me kapot van binnen maar houdt me groot.
Ik wil duidelijkheid, ik kan niks meer zeggen tegen jou over mijn gevoelens..
terwijl ik heel graag wil..
je laat me in de kou,
je denkt niet meer aan me zoals je eerst deed
Ik weet wel dat een dag onze liefde doet bloeien,
ik vond dat weekend met jou alleen geweldig,
niet omdat ik iets van je verwachte..
misschien ook wel maar dat was stiekem..
ik ben in al die tijden nooit meer zo verliefd geweest als toen..
je doet wat met me echt waar…
maar is dat genoeg?
kun jij dit nog aan?
het spijt me voor al je verdriet.. je mag gaan.
Zonder jou voelt alles ineens zo eenzaam.