het gedicht van de wegloper

Ik stap de deur uit,
trek hem achter me dicht.
denk aan de dingen die zij zeiden,
recht in mijn gezicht.

Peinzend over de vraag waar
ik nu heen kan gaan en
waarvan ik nu moet leven
of ik het maar op moet geven…

Stap na stap, zet ik toch door
de regen slaat op mijn gezicht in
net als de leugens die jij sprak
en het glas dat jij gooide.

Denkend aan de vraag of ik ooit
nog een bericht van mijn ouders
krijgen zal, een verontschuldiging
of een verwensing om voor altijd weg te blijven…