herfst

Schilderschoon zijn de bezadigde blaren,
kleurig herfsttapijt nu de wind is gaan bedaren.
Hier en daar ploffen bruine Kastagneballen.
De bomen laten ze naar beneden vallen,
zachtjes op het dikke donzige herfstkleed.

Het is stil rondom, het ruisen is verdwenen,
de blaadjes zijn gevallen, de herfst is verschenen.
De takken zijn naakt voelen zich onwennig
maar de sussende seizoenen zijn eenstemmig.
De natuur maakt zich opnieuw gereed.

Ook mijn jaarblaadjes beginnen te vallen,
mijn ringen tellen steeds grotere getallen.
Het verloopt langzaam, ik voel het niet echt
toch wordt ook mijn kruin blootgelegd.
Ooit wordt het nijpend concreet.

Nooit zal ik mijn verdriet laten blijken.
Ik sterke man wil helemaal niet wijken.
Maar broos is gezondheid die er toe doet.
Stommiteiten worden vroeg of laat beboet,
daarvoor ben ik gereed.