pijn

Er zijn van die dagen,
dan zit er teveel in m'n hoofd.
Honderden gedachtes en vragen,
waardoor ik soms niet meer geloof.

Altijd maar dat positieve denken,
ik ben het wel zo zat.
Ik kan de laatste dagen alleen maar beseffen,
hoeveel problemen ik heb gehad.

En hoeveel er nog gaan komen,
ik kan mijn goevelens niet goed kwijt.
Heb ik vrede met mijn acties,
of voel ik ergens toch veel spijt.

Ik krijg de ene na de andere klap,
soms gooi ik ook mijn eigen glazen in.
En als ik denk, het gaat weer beter,
gebeurd er iets waardoor ik denk wat heeft het toch voor zin.

Ook de liefde en mijn gevoelens,
zitten zo met elkaar in de knoop.
Elke keer als ik verliefd ben,
verlies ik steeds opnieuw de hoop.

De twijfels worden erger,
ik lig er elke nacht wakker van.
Huilend, schreeuwend, denkend,
eenzaam en heel bang.

Hoe nu verder, wat ga ik doen,
vraag ik mezelf elke dag weer af.
Dan wil ik het liefst wegrennen,
zo slap en zo laf.

Alles waar ik van hou,
raak ik een voor een kwijt.
Alles wat er over is,
zijn vele tranen en spijt.

Ik weet niet hoe nu verder,
ik weet niet wat ik wil.
Ik weet niet meer wat ik moet zeggen,
dus hou ik me maar stil.