Paranoïde

dwalen door het huis wachten op niets
urenlang concentreren op een witte muur
zoekend naar een punt van iets
het verkwisten van je levensduur
elke dag hetzelfde eten wegkauwen
dagenlang rotten in dezelfde broek
ellendelang met dezelfde zware lasten sjouwen
terugtrekken, kniezen in een zwarte hoek
staren naar een muur als zicht
denkend aan grijze wolken op zee
een vol gevoel al ben je nog zo licht
je broer die je opbeurt heb je niets mee

Op een dag wordt je wakker en is alles een boze droom
kijk je uit over een plein met spelend grut
draait je levenslust op volle stoom
en terwijl je tevreden je kussen opschud
lig ik tevreden te denken aan kleine dingen
wat ga ik koken wat ga ik lezen
macht en zelfvertrouwen groeien vanbinnen
heb voor nu eventjes niks te vrezen