1001 Gedichten
Vernietigd
Kwaad ben ik op het leven
Kan er maar geen vrede vinden
Ik wil niet meer verder
Heb niets om voor te streven
Voel me zo verdomd alleen
Laat me vluchten naar wat beters
Haal me hier vandaan
Maar nergens kan ik heen
Ik huil om het gemis
Dat me vanbinnen verslind
Er is geen sprankje hoop
Omdat het nooit meer goed is
Elke dag is me er een teveel
De nachten duren me te lang
Er is geen oplossing mogelijk
Voor dat ik niet meer verder wil
Levend in deze hel
Het maakt me angstig en kwaad
Ik kan het echt niet meer aan
Haal me hier weg, en snel
Ben vervuld met pure wanhoop
Verdriet heeft me vernietigd
Ik kan niet meer zo verder
De dood heeft me gesloopt
Ik haat het leven zo intens
De stilte is oorverdovend
Het duister is zo zwart
En de leegte zo immens...
Reacties op ‘Vernietigd’
-
Pijnlijk en vurig gedicht. Ik merk je kwaadheid op de onterechtheid. iedereen heeft zijn eigen tijd nodig om met rouw om te gaan, en iedereen verwerkt op zijn eigen manier. Ik hoop dat dichten voor jou een manier is, maar wanneer je merkt dat dit niet genoeg verlicht, grijp dan op tijd in en zoek iemand met wie je goed kunt praten, een professional, een vriend, een ouder. Maakt niet uit wie, maar je mag jezelf niet vergeten. Je moet je ruimte innemen en delen waar je mee zit, anders kan het je opslokken en kun je erin verdrinken. Zorg voor jezelf.
Ik dicht - 30-10-2014 om 17:41
-
Ware woorden die Ik dicht heeft geschreven, schaam je niet om hulp te zoeken en te ontvangen. Heel veel kracht gewenst. Liefs, Marill.
Marill - 31-10-2014 om 09:11