1001 Gedichten
Gedichten check: mijmeringen
 05-12-13 21:54startpost
|
|
|---|---|
|
exeter Berichten: 12 |
elke regel drijft me uit balans en tijd is vlug en kil als melancholische maneschijn oplossend in het niets van dwaalsporen in je alomafwezigheid, je queeste naar een plek in alles verwondering ontsluit allesomvattende vragen, fluisteringen over Polaris haar onvergankelijkheid, zorgen, zijn, hoop, de mysterieuze vloek in het smaragd van je ogen uit een nevel lichtjaren ver verlicht kaders rond twee eclipsen het tijdloos meesterwerk van je ziel door het leven navigerend via leegte naar de zin van vragen maar wat is de realiteit van consequenties van ons causaal verband? (zoek(end) in eindeloos dwaallicht verwelkte bloemen in ruimte-tijd tussen de naalden namens giftige liefde antwoordt de vluchtige adem van de straat) in zuivere gloed van hemelpact zoek ik je maar je bent niet te ontcijferen spoorloos met lege woorden gehuld in holle regels, roepend in echo's hier: een lafaard en een leugenaar onbevangen gevangen in een labyrint ik was zo dichtbij. het baken. de sleutel. er rest niets dan stille arpeggio's van de straatmuzikant: te lezen in contouren van zonnevlammen; gulden mensuur van je glimlach gekerfd in ketens van mineraal en ijs-je bent geheimen van het regenwoud goud der meteorieten, de ruwe diamant tussen tektoniek mij uiteen drijvend als bladeren in spelende wind die als variabelen zich verhouden met onbekenden door heilige geometrie der natuur de eenheid symboliserend ik zal je niet verlaten of vergeten ook al was ik aan het einde van onsterfelijkheid de nachtvogels als kleurloze gids door een woelende oceaan van krampen sprekend in vertragingen. ik had wat ik wilde. ik gooide het weg in de branding langs de oevers, gevouwen in kolkende stroming, naast de ontblootte wortels de wens en weerlichten en de schimmen en vallende sterren tussen de takken wijde akkers, markten, duinen in de verholen epistemologische heuristiek van dode bomen en de natuurkunde van je welvingen die het dualisme vervagen tot één vallei van schaduwen waarin je je verstopte; ik mis ze en ik krijg je nooit uit m'n hoofd, glipte uit mijn vingers en voelde het hierbinnen vereenzelvigd in gesluierde verbintenis je sprak in spreuken, occulte tekens en rituelen over rooksignalen, maanaanbidders, flagrante misdaad grijpend in leegte, het maakte alles uit dansend in de droom van het nu ik heb je niets te bieden, het spijt me uit de wolken as en vuur, neem m'n leven uit de wind verspreidt in onschuld vergeef me de caleidoscoop, de ankers en zijlen prisma van gedachte, verlegen cirkel en hoek terwijl je resoneert langs kustlijnen vanuit ongerepte troggen over de stille woestijn bedankt voor het lezen ! feedback is welkom |
| 05-12-13 21:57 reactie 1
|
|
|
Valab Berichten: 210 |
super mooi gedicht!!!!! |
| Naar boven | |
Berichten: 12 
Berichten: 210