1001 Gedichten
Korte verhalen check: ik ben die Rosse
 27-09-13 09:07startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
Ik lach naar het meisje in de spiegel, er mag toch ook eens gelachen worden naar haar? Ik doe alsof ik het echt meen en laat stuk voor stuk elke centimeter van mijn perfect op een lijn gezette, witte tanden zien. Alsof het me iets kan schelen veeg ik het restje rode lippenstift van mijn mondhoek weg. Waarom doe ik dit nog? Niemand geeft er iets om hoe ik eruit zie of wat ik wel of niet aan heb. Staren zullen ze sowieso. Het doet me niets. Ik wou dat het me niets deed. Dat doet het overduidelijk wel. Overduidelijk in de zin van wallen onder mijn ogen, nachtmerries en thee drinken. Natuurlijk doe ik niets liever dan erbij horen en mooie kleren hebben net als alle andere kinderen van de hogere standen. Piano spelen, of gewoon met vriendinnen afspreken in de dagen dat we vrij zijn. Ontbreken enkel nog de mooie kleren, de piano en de vriendinnen. Ik kijk goed naar mijn weerspiegeling in de spiegel. Naar mijn knalrode lippen en perfect met zwart omrande ogen. Naar mijn naakte lichaam, met alle plooien en groeven. Geen enkele sla ik over. Ze zijn er , dus waarom zou ik doen alsof ze er niet zijn. Ik kijk naar mijn doorschemerende en iets naar voren stekende ribben. Naar mijn lang rost haar en naar mijn sproeten, die zich over heel mijn lichaam hebben verspreid. Enkele seconden lang kijk ik in mijn eigen ogen. Ze zijn blauw. Gewone blauwe ogen voor een gewone meid. Oma zegt altijd dat ik haar moeders ogen heb. Grappend lacht mijn vader dan dat het toch niet de oma was die hij gekend had. Zijn oma had de ogen van de nacht gehad. Glanzende, glimmende en prachtige, volle, zwarte ogen. De ogen van mijn vader en mijn moeder. De ogen van de wereld, althans als je mij niet tot de wereld rekent. Ik ben anders. Oei sorry, je verstaat me verkeerd, ik ben Anders. Met een hoofdletter. Gewoon Anders. Al sinds mijn geboorte 15 jaar geleden. Anders sinds mensen mijn blauwe ogen zagen en mijn rode haren. Anders was dus een voor de hand liggende naam. Anders ben ik graag, zolang mensen me niet aangapen. Wat de meesten dus wel doen. Aangezien ik net 15 geworden ben en volgens de 100-jarige wet elke meisje op haar 15de verjaardag een man toegewezen krijgt. Om vervolgens op haar 20ste een kind te krijgen. Krijg je een jongen, dan zal het ook direct je laatste kind zijn. Maar krijg je een meisje, dan krijg je de toestemming nog een kind te krijgen. Een tweede meisje betekent de dood van je kind. Een jongen betekent dan weer dat je een van de gezinnen bent met meer dan één kind. Bij overtreding van de wet zullen de ouders van de kinderen opgehangen worden tot de dood daarop volgt en de kinderen als soldaten aan het leger worden geschonken. De mensheid heeft er zelf voor gezorgd leren ze ons altijd. Ze vertellen dan over de jaren dat er genoeg voedsel was voor iedereen en bomen genoeg. Dat alles zo goed ging en dat er zoveel kinderen geboren werden dat de wereldbevolking in 10 jaar verdubbelde. Over de zeeën en meren die moesten drooggelegd worden om plaats te maken voor deze kinderen. Vogels, er vlogen vogels door de lucht en vissen, er zwommen vissen in de oceanen. Ze vertelden over de oorlogen die volgende toen bleek dat de planeet kapot was. Kinderen zonder ouders die wegliepen van de geweerschoten en zo in het leger terechtkwamen. Zonder hun blikken van mij af te wenden voegen ze er aan toe dat vroeger de mensen niet allemaal zwarte ogen en zwarte haren hadden. Dat de mensen niet in hutten boven elkaar leefden maar mooie, grote huizen hadden. Nooit vertelden ze ons dat het onze eigen grootouders waren die de wereld kapotmaakten. De mens heeft nooit iets verkeerd gedaan. Hier sta ik dan, naakt voor mijn spiegel. Anders met de dode zus, 15 jaar en zonder man. Anders van huis 4539c. Anders, weet je wel, die rosse, die heks, dat monster. Ik zou nu naar buiten kunnen lopen, naakt en mensen zouden het normaal vinden. Ik ben andere Anders. In de Middeleeuwen zou ik de dorpsgek zijn geweest of als heks verbrand op de brandstapel. Nu, in het jaar 7991 ben ik niet veel meer, enkel geven ze mij andere namen. Ik ben die Rosse Met De Blauwe Ogen, Stille Lippen of simpelweg Lelijk. Met hoofdletter aub, ik heb nog een beetje zelfrespect. Ik ben de zwarte kat en het 7 jaar ongeluk. The Queen van Niemandsland. De dochter van de graaf van Marita, het land dat vroeger België heette. Vroeger, voor de oorlog en de 100-jarige wet. Ik denk teveel. Ik moet naar school, hoe leer je je het beste aan te passen aan ons miserabele bestaan. Niet, is mijn antwoord, je doet het gewoon. Zodat je later een man vind en een kind krijgt met zwart haar en zwarte ogen. Man, ik haat deze wereld en voorzichtig doe ik mijn paarse jurk aan. Hopend dat ik vandaag een vogel zal zien loop ik naar buiten. Mama zegt dat ze niet bestaan. Maar ik geloof haar niet. Vogels bestaan, ze moeten bestaan. |
| 27-09-13 21:02 reactie 1
|
|
|
Patros-Fibros Berichten: 4572 |
Echt mooi geschreven  |
| 28-09-13 18:06 reactie 2
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 4562 |
Zelfde als Patros, Elke |
| Naar boven | |
Berichten: 244 
Berichten: 4572