1001 Gedichten
Korte verhalen check: Zelfmoord moordenaar: Deel 2
 19-03-13 20:22startpost
|
|
|---|---|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Hier zijn de links van de vorige stukjes: www.1001gedichten.nl/forum/onderwerp/4370/ - Jack Gem Mario Quinto, kort gezegd Jack, zat op een kramakkelige stoel die op het punt van breken stond. Hij had een sigaar op zijn lippen. De radio was te horen op de achtergrond. Jack verstond niet echt veel van wat er gezegd werd. Dat stomme ding kon dan ook alleen maar storingen weergeven. Als zijn broer, Quinten, niet zo gesteld was op dat krotterige ding had hij het al tegen de muur gegooid waardoor het knetterend in stukken op de grond viel. Gewoon omdat het kon en omdat het ding Jack bloednerveus maakte. Het deed het bloed onder zijn nagels dansen. Of dat gezegde bestond was hem een raadsel maar het klonk goed. Goed genoeg voor hem om een gezegde te zijn. Jack haalde zijn aansteker boven. Die zat altijd diep verborgen in één van zijn broekzaken. Vandaag had hij in zijn linker broekzak gezeten. De sigaar begon te branden als hij de aansteker, met veel moeite, had aangekregen en naar zijn sigaar had toegebracht. Met grootte wolken blies Jack de rook uit. De rook verspreide zich, net zoals het dodend gas in de concentratiekampen van Hitler, door heel de kamer. Niet dat hij een grootse fan was van die man maar de vergelijking was gewoon vanzelf gekomen. Zonder er verder over na te denken. Dat had hij wel vaker. Jack sloot zijn ogen en legde zijn bennen op de tafel voor hem. Ook die stond op breken maar dat maakte hem geen oplettende man. Hem zou het niet uitmaken dat de tafel of zijn stoel inzakte dan had hij tenminste nog een excuus om een nieuwe overval te plannen. Ja, ook daar deden ze aan mee. Met een brede glimlach leunde hij wat naar achteren. De stoel begon te kreunen. Wat was de laatste keer geweest dat hij had gekreund? Hij begon een sommetje te maken in zijn hoofd. Dat moest wel een maand of 3 geleden zijn, wat best wel lang was voor hem. Het werd eens tijd dat hij het meisje van zijn dromen in zijn bed zag liggen. Naakt. Niet slapend. Eigenlijk was alles goed. Als ze maar bij hem was. Spijtig genoeg zou dat nooit gebeuren. Spijtig genoeg zou ze nooit naakt in zijn bed liggen. Slapend misschien nog wel. Ze was te hoog gegrepen en wie viel er nu op een crimineel zoals hij? Sommige vrouwen vonden dat aantrekkelijk maar zij? Jack dacht het niet. Ze was zelf niet echt één van de braafste meisjes, ze was zelf één van zijn vaste klanten, maar op een crimineel vallen? Dat zou haar te ver gaan. Veel te ver.. Plots zag hij haar naakt voor hem staan. Haar volmaakte borsten wreven over zijn gespierde borstkas terwijl ze haar lippen liet verzeggelen met de zijne. Hier kon hij van dromen. Het zou nooit gebeuren. Maar dat maakte niet uit. Hij wou zijn wondermooie fantasie niet aan diggelen zien vallen. Nog niet. Haar benen, geschoren en dus geen haartje op te zien, waren rond zijn middel geknoopt alsof ze bang was dat Jack anders weg zou gaan. Ze moest zich geen zorgen maken. Hij bleef voor altijd bij haar. Haar lippen gleden naar zijn nek. Jack zijn zwakke plek. Hoe wist ze dat zijn nek zijn zwakke plek was? Dat deed er nu niet toe. Haar tanden beten zachtjes in zijn huid, net zoals een vampier dat zou doen maar dan zachter. Jack kreunde. Wat kon hij zeggen? Zijn zwakke plek was geraakt dus was zijn gevoelig snaar ook geraakt. Hij keek naar haar felrode haren die haar extreme stijl aangaven. Ze lagen er perfect bij, zoals altijd. Jack hield van extreme vrouwen. Ook al was een hoertje zo nu en dan voor hem ook al goed geweest. Nu was zij alleen goed genoeg voor hem. Geen andere vrouw kon aan haar typen. Hij hield van haar. Voor altijd. Zelf meer, waarschijnlijk. Dat wist Jack. Zomaar. Ineens. Neen, dat wist hij eigenlijk al een lang tijdje. Haar lippen gleden weer naar beneden. Hij genoot van haar. Alles aan haar was zo.. Hoe zei je dat? PERFECT! Haar lippen stopte als ze bijna bij zijn pik waren. Ze lachte ondeugend. Haar lach. Jack was er op verliefd. Dat zweerde hij. Hij hield wel van haar ondeugend lachje. Als het aan hem lag mocht het nog lang door gaan. Als het aan hem lag mocht ze heel zijn leven door gaan. En dan plots... Werd op zijn schouder getikt. Eerst dacht hij dat het bij zijn dagdroom hoorde maar daarna besefte hij dat iemand in de realiteit op zijn schouder tikte. Met tegenzin opende Jack zijn ogen. Jack doofde zijn sigaar in de assen bak die voor hem stond gestald. Een zilverkleurig ding dat hij had gestolen in een juwelier was die assen bak. Nog steeds begreep hij niet dat ze zo’n ding verkochten in de juwelier. Maar of hij het nu begreep of niet, het was nu zijn eigendom. Het was van Jack en soms, als hij in een goeie bui was, mochten de andere hem ook gebruiken. ‘De jongens vragen naar u, meneer.’ Zei iemand. Jack stond op en zijn stoel brak in verschillende stukken. Het verraste hem niet dat de stoel in stukken was gevallen, het had er al lang zitten aankomen. Hij haalde zijn schouders op en schopte de stukken van de stoel onder de tafel zodat ze minder in het zicht lagen. Hij bekeek de verschijning die naast hem stond. Het was Lua. Natuurlijk. Eén van de weinige vrouwen uit zijn team, dat was ze. Zo noemde hij de mensen die voor hem wekte. Er waren weinig vrouwen die tegen het alles konden wat hij en zijn team deed. De deal –en moordzaakjes, bedoelde Jack met dat “allesâ€. Lua daarentegen was een ijzersterke vrouw. Ze was nog sterker en slimmer dan de meeste mannen hier. Je moest haar niet proberen te verslaan in een potje poker want daar was ze de beste in. Eigenlijk was ze in alle spelletjes goed waar je een tactiek voor nodig had. Ze doorzag je tactiek snel waardoor ze van je kon winnen. Ze was een echte aanwinst voor het team. Ook al liet ze het niet toe om haar aan te raken. Eén van de kleine nadelen aan haar. Maar dat kwam door haar verleden, had Jack zich laten vertellen. Wat boeide het dan ook. Als ze maar een goeie aanwinst was voor het team deerde het hem allemaal niet. ‘Je mag me heus Jay J. noemen zoals de andere dat doen, hoor. Waarom vragen ze achter me?’ Vroeg Jack. Lua haalde haar schouder op. Ze zou hem nooit Jay J. noemen daar was hij zeker van. Haar lange felrode haren werden in een hoge staart vastgehouden en haar gezicht was voorzien van make-up. Ze kon niet zonder. Weer iets wat hij had gehoord. Hier hoorde je zoveel. Maar of het waar was, was een ander verhaal. Een heel ander verhaal.. ‘Ik noem u liever meneer, u bent mijn baas. De naam Jay J. vind ik niet echt op zijn plaats. Ik heb werkelijk geen idee waarom ze naar u blijven vragen maar ze blijven maar achter u vragen en zoeken dat ik u besloot op te zoeken. Ik had toch al een idee waar u was.’ ‘Nou, dan zal ik hen eens opzoeken.’ Er verscheen een glimlach op het gezicht van Jack en uit beleefdheid, veronderstelde hij, glimlachte Lua ook. Haar rood gestifte lippen waren mooi maar niet zo mooi als die van de vrouw in zijn dagdroom. Haar haar was mooi en extreem, zoals hij het graag had, maar niet zo mooi en extreem als die van de vrouw in zijn dagdroom. Zo kon hij nog wel een tijdje doorgaan. Waarschijnlijk meer dan een tijdje. Maar het zou je vervelen dus hield Jack er maar mee op. Voor nu, tenminste. Hij keek op de klok die hij toevallig passeerde terwijl hij naar de jongens stapte. Lua stapte, vermoedelijk, achter hem aan. Jack vroeg zich af wat zijn jongens aan het doen waren. De klok vertelde hem trouwens dat het één uur ’s nachts was. |
| 19-03-13 20:32 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Erg leuk, spannend gemaakt. Mooi in detail  Ga zo door  |
| 19-03-13 20:43 reactie 2
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel, Nathan. Je weet dat ik mijn best doe dus ja leuk dat je me dan zo'n complimenten geeft. - De rode cijfers op de geïnstalleerde klokradio van mijn zwart busje gaf aan dat het al één uur was. Nog steeds was er geen actie gebeurd. Je vroeg je vast af hoe ik dat eigenlijk allemaal kon weten, niet? Wel, die beruchte dag dat ik had ingebroken in het huis van mijn slachtoffers had ik op bepaalde plaatsen camera ’s geplaats. In Joanna’s kamer, de badkamer, de living, de keuken.. Eigenlijk had ik ze overal geplaats en niemand had er iets van opgemerkt. Zo ging het altijd. Zo was het altijd. Niemand merkte die kleine hangende dingen op die in de kleine donkere hoekjes hingen of ergens, maar toch nog op een goeie plaats, verstopt achter hingen. Gelukkig had niemand ze opgemerkt anders was heel mijn plan naar de vaantjes. Daar mocht ik niet aan denken. Ik mocht er niet aan denken dat ze één van de cameraatjes zouden vinden. Laat ons per voorbeeld nemen dat de moeder van Joanna, Sara Haler, een camera zag hangen als ze één van de keukenkastjes open deed. Niet dat ik zo dom was om er daar eentje op te hangen. Daar een camera ophangen zou me geen nuttig materiaal op leveren. Ze was eerst niet eens geschrokken, als ze de camera zag, ze vermoedde dat het een grap was van haar gestoorde dochter. Joanna. Ja, zo zou het gaan. Ouders steken alles altijd op hun kinderen. Daar zijn ze in gespecialiseerd. Dat is hun dagelijks werk. ‘Joanna! Kom onmiddellijk naar beneden!’ Zou Sara gillen. Joanna zou haar moeder niet horen. Ze zat op haar kamer. Daar sloot ze zichzelf op om niet onder de ogen te komen van haar ouders. Om hen niet te laten zien dat ze bezig was met een nieuw kunstwerk te creëren in het bleke vlees van haar linkerarm. Een bloederig kunstwerk.. Echt, ze was bleek. Ik had het gezien van dichtbij. Toen ik voorbij haar liep, gewoon op straat, zij niets vermoedend en ik glimlachend net zoals een psychopaat dat deed, had ik haar gezien. Haar huid leek wel licht te geven, ook al verborg ze het meeste van haar huid, maar dat maakte het net gaaf. Ik durf te wedden dat ze er vroeger voor gepest werd op school. Toen waren vampiers nog niet in, vermoed ik, toen zij op de lagere school zat. En dus zou haar lichtgevende huid ook niet goedgekeurd worden door die rotzakken op school. ‘Hé sneeuwwitje!’ Zou de ene roepen waarop de meelopertjes in het lachen uitbarstte of ze zouden de leider na-apen door zijn woorden te herhalen. ‘Hé disco bal!’ Was het de volgende dag. ‘Jo-Anna, Jo-Anna de disco bal, de mislukte bruid van graaf Dracula, sneeuwwitje zonder tieten!’ Zou iedereen zingen als Joanna, zoveel mogelijk verstopt onder haar haren en zwarte kleren voorbij hen liep. Ze kende hun geschiedenis niet goed. Graaf Dracula had hellemaal geen bruid. Hij dronk, volgens de legende, alleen maar bloed van mooie jonkvrouwen en had geen bruid. Alleen Frankenstein had een bruid gehad. Denk ik, vermoed ik. Maar ik kon weten hoe het was, hoe het was dat ze namen naar je schreeuwde. Meer bepaald lelijke en kwetsende namen. Ik had het vroeger genoeg meegemaakt en daar bleef het niet bij. Het ging veel verder dan dat maar dat was verleden tijd. Dat was de tijd dat ik geen macht had, de tijd dat ik een kleine jongen was die nu en dan zich wat raar gedroeg. Nu had ik alle touwtjes in handen. Nu was ik degene die macht had. Eerlijk gezegd hadden zij nu niets meer. Daar had ik wel voor gezorgd. Ik had ze eens laten zien wat er gebeurde als ze spelletjes met me speelde. Alleen ik mocht spelletjes spelen. Wat me dus eigenlijk geen haar beter maakte dan hen maar goed. Nu was iedereen wel van hen af. Nu had niemand meer last van hen. Dat was toch een goeie zaak? Pestkoppen verdienen het niet om te leven. Ze verdienen alleen maar om te sterven, om zelf eens te lijden zoals ze hun slachtoffers doen lijden of hebben doen lijden. En god weet dat ik daar voor heb gezorgd. God weet dat het rechtvaardig was. God weet dat ze hun verdiende loon hebben gekregen. God weet dat alles wat ik doe rechtvaardig is.. Het mes van Joanna was ondertussen al opgeborgen in een doos gevuld met barbiepoppen. Joanna ’s ouders stonden er op die bij te houden voor de volgende generatie. Voor een klein zusje of voor een kleine jongen die de koppen er af kon trekken. Ook al wist iedereen dat er niemand meer zou bij komen in de familie. Misschien wouden ze gewoon niet dat hun kleine Joanna groot werd door de barbiepoppen doos weg te gooien of het te doneren aan de kleuterschool die nog geen twee straten verder van hen ligt. Ouders en de relatie met hun kinderen dan ook. Ze konden ze nooit los laten. Ze konden nooit aanzien dat ze groot en zelfstandig werden. Niet dat ik daar iets van ervaren heb.. Ik weet het gewoon door dat ding dat ze een televisie noemen daar laten ze zo’n dingen vaak zien. Joanna ’s mes zou niemand vinden, het was verborgen op de bodem van de doos met barbiepoppen. En boven op die doos lag nog eens een trui. Niemand zou het vinden, niemand zou het weten. Haar geheim. Mijn geheim. Dat was het. Tranen vloeide er al niet meer alhoewel de brandende pijn in haar arm niet niets zou zijn. Pijn was haar leven, ze moest boeten voor alles wat ze deed. Het was dan ook allemaal haar schuld. Dat dacht ze. Ik begrijp het. Vroeger dacht ik ook dat alles mijn schuld was. Dan greep mijn mama me bijvoorbeeld bij mijn kraag en begon ze te schreeuwen. Ze deed het zoveel dat ik als klein jochie haar begon te geloven.. ‘Was je maar dat meisje dat de gynaecoloog had voorspeld! Dan kon ik je al mijn liefde geven, dan kon ik je in mijn hakken laten rond lopen, dan kon ik je mijn jurkjes laten passen, dan kon ik je lippen opmaken met mijn lippenstift, dan was je mijn dochter.. Dan was je nuttig! Dan kon je me helpen in het huishouden! Dan.. dan was je niet dom! Dan was je alles goeds! Maar nu, nu ben je gewoon een nietsnut! Je kan niets, je doet hier niets! Een freak! Een freak zeg ik je! Dat is gewoon wat je bent!’ Schreeuwde ze dan als ik van school kwam. Daar kwam het meestal zo ongeveer op neer. Kleine, kleine jongen zonder moed! Ik koop je een hoed, dat geeft je misschien wat moed. Kleine, kleine jongen zonder liefde! Ik koop je een slet, ik weet dat je het zo wel red. Kleine, kleine jongen zonder vader! Ik koop je een robot, dan deelt hij hetzelfde lot met je, alleen, moedersziel alleen. Harteloos en richtingloos dollend door het leven, dat is wat je doet. Kleine, kleine jongen zonder een leven! Ik koop je geen leven want ik weet dat je het zomaar zult weg geven om indruk te maken, om je tweede kans te kapot te maken. Kleine, kleine jongen, sterf alleen want je bent o zo gemeen en raar. Net als een blaar op mijn voet ben je een last, kruip maar weer snel in je kast en kom er nooit meer uit. Kleine, kleine freak, weet altijd dat jij dat bent. Dat gedichtje kwam me opeens weer te binnen. Als een dé-ja vu, als een ongewenst iets. Ik weet dat ik het zelf had geschreven in mijn vorige leven maar dingen uit mijn vorige leven moesten voorgoed weg zijn. Ze moesten voorgoed uit mijn hoofd zijn. Laten we maar weer terug naar Joanna gaan dan komen die dingen al niet meer naar boven. Ook al kan ik je dat niet beloven. Haar mouwen zouden hellemaal afgezakt zitten zodat niemand kon zien wat er met haar was gebeurd. Het bloed zou niemand zien want het was niet zo ver gekomen dat haar arm begon te bloeden. Het waren alleen krassen. Gewoon heel veel krassen.. Joanna ’s beeldschone stem begon mee te zingen op de muziek. Op haar muziek. Ze stond op en begon mee te dansen op de muziek. Ze vergat alles in haar dansen, haar pijn en haar zorgen. Alles. Haar dansje paste hellemaal niet bij de muziek maar dat deed er niet toe. Haar armen bewogen sierlijk boven haar hoofd en dan naast haar zij. Haar voeten schoven wonderbaarlijk mee op de beat. Die wisten de beat van een metal liedje wel te volgen. Haar lijf, gekwetst, deed uiteindelijk ook mee. Zo mooi. Zo wonderbaarlijk. Ik zou mee willen dansen. Ik zou naast haar willen zitten maar natuurlijk zat ze nu niet echt te dansen en had ik alleen maar een levende dagdroom. Die had ik wel vaker ook al werd ik vaak afgeleid door mijn eigen zaken, mijn eigen gedachten. Er werd op de deur geklopt. Op Joanna ’s deur. Ze negeerde het of ze had het gewoon niet gehoord. Eén van de twee. Ik gokte op het eerste. Ik kende haar nu al goed genoeg om te weten dat ze het geklop zou negeren. Opeens werd mijn levensechte dagdroom door een zacht geklop op het zwart getinte raampje van mijn busje. Je kon, als je veel moeite deed, dat er iemand achter het stuur zat of in mijn busje. Zo had de dagdroom verstoorder me waarschijnlijk zien zitten. Ik vroeg me af wie het was. Maar ik moest wel mijn raampje naar beneden gaan laten zakken. Er werd namelijk nog harder op mijn raam geklopt. Actie. Dat was waar ik naar hunkerde maar niet dit soort actie.. Traag liet ik mijn zwarte getinte raampje waar het geklop op weerklonk neerzakken. Wie zou dat nu zijn? Dat was een vraag die door mijn hoofd spookte, heel de tijd.. |
| 19-03-13 20:59 reactie 3
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Blijft echt steeds leuk om te lezen. echt spannend. Leest ook makkelijk |
| 19-03-13 21:00 reactie 4
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 220 |
waarom plaatste je dit ook niet bij korte verhalen?? Ik vind dit jammer dat dit niet ook bij verhalen staat daar krijg je ook lezers! |
| 19-03-13 21:20 reactie 5
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
@LEONNUIJTEN: Oeps, dat is per ongeluk gebeurd. Nou ja, als mensen het echt geïnterseerd zijn zullen ze er wel op klikken en lezen, denk ik.  @ NATHAN: Dankjewel, je bent te lief  - Het was nog steeds geen drie uur en de tijd verliep zo traag dat Joanna hem vergeleek met een slak. Een slak die niet vooruit raakt, een slak die op zijn plaats blijft wat er ook gebeurd.. Ja, dat soort slak was de tijd. Nu. Normaal ging haar tijd altijd zo snel voorbij maar nu deed hij dat niet. Hij deed het waarschijnlijk om Joanna te pesten en om haar dood uit te stellen. Maar die zat er aan te komen. De tijd kon haar niet stoppen hoe traag hij ook ging. Ooit zou het drie uur zijn, ooit zou de tijd aanbreken dat zij het mes op haar huid zette of dat zij een overdosis nam. Vandaag nog zou die tijd aanbreken. Daar was geen twijfel over te vellen. Het was een feit dat vast stond. Wat er ook nog zou gaan gebeuren. Wie haar ook probeerde tegen te houden. Niet dat Joanna verwachtte tegen gehouden te worden door iemand, hij ging komen. Haar moeder sliep al als een roosje en haar vader zou nog lang niet thuis komen. Die was met zijn maten weer eens naar de plaatselijke pub. Hij zou pas terug komen als de zon begon te schijnen. Dat deed hij altijd. Zo ging het altijd. Niet dat Joanna zichzelf een haar beter vond. Ze zat aan de drugs. Ze sneed zichzelf. Ze had de verkeerde vrienden. Ze bracht zichzelf altijd in problemen. Ze deed het niet goed op school maar hij.. Hij gaf haar ook geen goed voorbeeld. Het was misschien wel zijn schuld dat Joanna ook op het slechte pad terecht was gekomen. Ze voelde de nattigheid al over haar gezicht lopen. Haar probleem was dat als ze aan alles dacht, aan haar problemen en aan haar situatie, ze alles weer opnieuw beleefde. Ze beleefde het mes op haar huid weer opnieuw. Ze beleefde de keren dat ze het wit spul opsnoof weer en in welke situatie ze dat deed. Ze beleefde de keren dat ze mee deed aan de slechte dingen dat haar vrienden deden opnieuw. Ze beleefde de keren dat haar vader thuis kwam, dronken, weer. Ze beleefde gewoon alles opnieuw en dat was geen pretje. Op school begreep niemand haar. Ze was de outsider. Joanna was dat kind met de extreem witte huid, zwarte kleren en zwarte make-up. Haar haren in een felle kleur verborg ze het meeste van de tijd onder een capuchon net zoals ze haar armen altijd verborg onder een trui of een vest. Niemand pestte haar. Dat was niet het probleem. Dat was Joanna’s probleem niet maar ze was altijd alleen. Niemand ging naast haar zitten alsof ze een besmettelijke ziekte was. Niemand praatte met Joanna alsof er dodelijk gif uit Joanna’s mond zou komen als ze een woord zou zeggen. Dus daar zat Joanna dan altijd, alleen, op een bankje, voor haar uit starend. Ze weet niet wat ze liever had. Het gepest van een paar jaar geleden of dit. Ze had werkelijk geen idee. Maar waar ze wel een idee van had was dat niemand haar zou missen. Joanna ’s moeder had haar man nog. Die hadden elkaar. Ook al was het misschien beter dat ze elkaar niet hadden. De rest wist amper van haar bestaan af. De rest wist haar naam, dat was alles en die zouden ze het liefst weer zo snel mogelijk vergeten. Alleen haar vrienden buiten school. Joanna ’s verkeerde vrienden zoals Jack zouden het merken. Ja, dat zouden ze doen. Maar erg vinden? Jack zou het misschien erg vinden maar de rest niet. Die zouden het zien als een verlossing. Als een verlossing van dat kreng en dat was ze volgens zichzelf echt. Volgens Joanna hadden mensen daar al genoeg bewijs van gegeven door de jaren heen. Haar ogen gleden weer naar het grijze en spuuglelijke ding met de rode cijfers op. Twee uur. De tijd naderde. Het uur van de waarheid naderde. Tussen de vochtigheid, die nog steeds over het mooie gezicht van Joanna liep, verscheen er een glimlach. De glimlach der verlossing, zouden ze die genoemd moeten hebben want dat was een perfecte naam. |
| 19-03-13 21:43 reactie 6
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Ik weet niet wat ik er nog moet van zeggen, blijft spannend en goed |
| 19-03-13 21:54 reactie 7
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Nog steeds dankjewel mijn trouwe fan, haha - Een man van een middelbare leeftijd kwam in zicht. Ik had hem nog nooit gezien dus verbaasde het zien van zijn gezicht me nog meer. De man zag er niet echt knap uit. Ik was dan misschien ook niet één van de mooiste mensen op de aarde, alhoewel ik ook niet echt lelijk was, maar deze man was gewoon lelijk. Hij had een dubbele kin. Of eerder een driedubbele kin en glimlachte zijn bruinzwarte tanden bloot. Zijn wenkbrauwen liepen gewoon door tot aan de top van zijn neus. Dat vond ik misschien nog wel lelijker dan zijn bruinzwarte tanden die een poetsbeurt nodig hadden. Zijn ogen hadden een grijsachtige kleur en de wallen onder zijn ogen waren paars. Alsof hij net twee boksen, op zijn beide ogen, had gekregen. Zo’n paars was er te zien onder zijn ogen. Zijn lippen waren smal en omhoog krullend, dat was misschien het enige normale aan deze man. Nog steeds had de man niets gezegd en stond hij er maar, als een standbeeld. Als ik zijn driedubbele kin niet zag bewegen had ik kunnen denken dat hij niet meer ademde, dat hij dus dood was. Maar hij leefde nog. Zijn driedubbele kin bewoog een beetje. Zijn borst zou ook bewegen, wat de ademhaling zou weergeven, maar dat kon ik niet zien. Ik kon alleen maar het gezicht van deze man en zijn kin zien. “Godverdomme, zeg iets of ik doe het raampje weer gewoon toe en rij je omver!†Dacht ik. Maar het bleef stil. Muisstil. Ik hield van stilte, echt waar, maar deze keer maakte de stilte me bloednerveus. Het deed het bloed onder mijn nagels dansen zoals ik dat zou zeggen. ‘Wat is u probleem, meneer?’ Probeerde ik op een zo vriendelijk mogelijke toon te vragen maar het kwam er eerder uit als een soort van geblaf. De man keek me boos aan. Zijn boosheid werd benadrukt door zijn doorlopende wenkbrauwen en de diepe rimpels in zijn hoofd. Misschien was hij gekwetst door de toon waarop ik tegen had gesproken. Net goed, dan ging hij misschien wel weg. ‘Wat is u probleem? Waarom zit u nog zo laat in u auto? Is het wel u auto en waarom slaagt u zo’n toon tegen me aan? Ik heb u toch niets misdaan?’ Schreeuwde de man woedend. Terwijl de man had geschreeuwd ontsnapte een vieze stank uit zijn mond, alsof hij een jaar zijn tanden al niet meer had gepoetst. Je kan dus wel snappen dat zijn lucht me van mijn stuk bracht waardoor ik even niet meer kon antwoorden op zijn geschreeuw. Waardoor mijn lippen bevroren leken te zijn en mijn hoofd begon te tollen. ‘Vind u uzelf te mooi om mij te antwoorden?!’ Schreeuwde de man woedend. Ik schudde mijn hoofd met moeite. ‘Praat dan, oelewapper! Vuile, lelijke dikzak! Praat! Die jeugd van tegenwoordig! Ze bespioneren liever de meiden in plaats van ze mee uit te vragen! Daar geilen ze op! In mijn tijd was dat anders.. Nu zijn de mensen gewoon lamme, tamme schoften! Ze verkopen altijd een grootse bek maar als het er op aan komt dan kruipen ze in hun schelp! Lafaards! Lafaards zeg ik je! Of neen, freaks! Ja, FREAKS dat zijn ze!’ Schreeuwde hij laaiend. De woede in mijn lijf laaide op. Mijn lippen leken niet langer bevroren te zijn en mijn hoofd was gestopt met tollen. Niemand mocht mij ongestraft uitschelden. Zelfs niet deze man. Ik moest dus ter plekken een plan verzinnen met de mogelijkheid dat iemand het zou zien. Met de mogelijkheid dat ik mijn echte slachtoffer niet meer kon pakken. Ik zuchtte. Joanna of deze sukkel. Pim, poem, paf. Ik had mijn keuze gemaakt. Ik duwde mijn portier deur open, bruusk, waardoor de man viel op de grond met een smak. Mijn deur had hem zo hard geraakt dat hij in één slag op de grond was gevallen. Er ontstond al een klein bloedplasje onder het hoofd van de man. Mijn bedoeling. Er verscheen een glimlach op mijn lippen. Een glimlach van genot. Ik stapte over het lichaam van de man en speurde de omgeving af. Er brandde nergens meer licht en er waren geen toevallige voorbijgangers te bespeuren. Mijn geluk. Dat betekende dat ik mijn tijd kon nemen. Mijn glimlach werd nog grootser. Ik wist niet dat dat kon maar blijkbaar wel anders was het niet zo ver gekomen. Bijna had ik gelachen maar dat kon niet. Misschien zou iemand me dan horen dus liet ik het gelach maar achterwegen. Snel, zonder echte reden daarvoor, stapte ik naar mijn kofferbak. Daar lagen mijn spullen. Eenmaal de kofferbak open was trok ik mijn bivakmuts over mijn kop –na hem gepakt te hebben natuurlijk- voor het geval dat iemand me toch zou zien en trok mijn witte rubberen handschoenen aan. Zo liet ik geen vingerafdrukken achter bij mijn slachtoffer. Zo zou niemand mijn DNA ooit vinden op hun huid. Ik nam ook mijn koffertje met mijn gereedschap uit mijn kofferbak. Niet zomaar wat gereedschap maar verwondend gereedschap. Ik weet dat ik nu wel een moord ging plegen en dat tegen mijn principe was maar.. Ik haalde mijn pleziertjes normaal gezien alleen maar uit met dode mensen. Niet met levende mensen. Voor één keer zou ik dat principe over boord gooien. Voor één keer. Een enkele keer. Niet meer, niet minder. Ik stapte terug naar de man en knielde naast hem neer en zette mijn kistje op de grond. Ik speurde de omgeving nog een keertje af. Voorzichtigheid. Regel één als je pleziertjes beleeft. Regel één als je je fantasieën uitleeft. Er was niemand te zien. Gelukkig. Ik haalde een band tape uit mijn kistje en plakte wat op de mond van de man. Voor het geval hij wakker zou worden. Normaal gezien waren mannen niet mijn slachtoffer en daarom dat het voor mij nieuw was. Een ontdekkingstocht. Ik had al een plan in mijn hoofd. Een goed plan. Zo lang er niemand voorbij liep was het waterdicht. Het was hier een rustige straat. Dat ik ondertussen, na dagen van observeren, kunnen vaststellen. Niemand zou dus passeren. Ik stopte de tape weer weg. Ik trok in één ruk de broek van de man af. Zijn vette benen werden zichtbaar. Opeens wist ik weer waarom vrouwen mijn eigenlijke slachtoffers waren. Waarom dunne vrouwen mijn slachtoffers waren. Maar ik zou het vandaag met hem moeten doen. Hij kon er niet zomaar mee weg komen om mij uitgescholden te hebben. Om het woord freak tegen mij te zeggen. Hij was een pestkop! Hij was één van hen! Hij mocht niet leven! Hij was een aanhangsel van mijn moeder! God wou dat ik hem zou afslachten op een pijnlijke manier. En dat zou ik dan ook doen! Ik zou god dienen! ‘Hier gaan we dan.’ Fluisterde ik in het oor van de man ook al hoorde hij me niet maar dat deerde me niet. Ik trok het onderbroek van de man af. Dat ging al wat moeilijker dan daarnet met die broek. Normaal gezien zou ik al een erectie voelen komen bij een halfnaakte lichaam. Maar die pik zat me in de weg, zijn geslacht zat me in de weg, het gebrek aan een absoluut veilige plaats zat me in de weg. Ik haalde een keukenmes uit mijn kistje en begon zijn pik er af te snijden. Voorzichtig en genietend. Zo waren we tenminste al van één mankement af. Ik genoot er met volle teugen van. De bloedspetters die op mij spette. Het mes dat op iemand anders zijn huid was en de huid zo verwondde. Het wond me op. Ik voelde mijn ding tot leven komen in mijn broek. Dit was waar ik voor leefde. Mijn mama had ongelijk. Ik was wel goed voor iets. Ik was goed genoeg voor het moorden. Ik was er goed in. Ik was de meester. Ik had de macht. Alle macht in mijn handen. Ik voelde me de meester des meesters. Ik voelde me onoverwinbaar. Niemand zou mij ooit nog iets kunnen doen. Joanna. Ze spookte opeens door mijn hoofd en ik herinnerde me dat ik er beter vaart achter kon zetten. Ze had gelijk. Ik begon niet meer gewoon te snijden maar hakte in zijn heiligdom. Omdat het keukenmes grootser was dan zijn pik en zijn benen net naast zijn pik lagen kapte ik ook gaten in zijn benen. Het kappen gaf me nog een grootsere kick, net als een houthakker een kick krijgt als hij een boom omhakt, en er spatte nog meer bloed op me. Ik weet niet waarom maar ik moest altijd het bloed van mijn slachtoffers op mij hebben. Zo voelde ik me één met hen en voelde ik me opperbest. Zijn pik was er eindelijk af. Hij lag op de grond in een plasje met rode en o zo goddelijke vloeistof. Ik nam hem vast en stak hem in zijn mond. Diep genoeg zodat hij er aan kon stikken. Diep genoeg dat mijn ogen er niet op vielen tijdens mijn volgende werk. Mijn levenswerk.. |
| 20-03-13 20:02 reactie 8
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Nou nou, wat een verhaal man :o Je maakt het steeds spannender :o  |
| 21-03-13 02:06 reactie 9
|
|
|
Hermikos Berichten: 13 |
Echt nice, en zo spannend. Af en toe is er wel een klein spellingsfoutje. Dit is niet als kritiek bedoelt. Dit wou ik gewoon even melden. Maar het verhaal is echt goed geschreven. Ik wacht vol spanning op het volgende deel. |
| 21-03-13 20:46 reactie 10
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel Nathan en Hemikos. Ik doe mijn best om het spannend te maken dus als jullie het spannend vinden waardeer ik dat echt. Ik waardeer het wat je zegt Hermikos en ik probeer ook zo weinig mogelijk foutjes te maken maar dat is soms moeilijk met mijn dyslexie. - Joanna ging zitten en ging daarna weer liggen op haar bed. Ze begon zenuwachtig te worden. Ze voelde het bloed sneller door haar aderen stromen. Ze voelde haar hart als een raceauto in haar oren kloppen. Het was bijna drie uur. Nog geen twintig minuten en dan zou het uur des waarheid al te voor schijn komen. Dan zou het einde van haar verdoemde leven al in zicht komen. Ze had iets nodig om haar te kalmeren. Ze had iets nodig waardoor haar lichaam warm ging aanvoelen. Waardoor het bloed minder snel door haar aderen zou gaan stromen. Waardoor haar hart op normaal ritme te horen zou zijn in deze ruimte. Ze had iemand zijn of haar zachte en kalmerende stem nodig. Jack. Ja, Jack, dat had ze nodig. Zijn stem had ze nodig. Dicht tegen haar oor had ze zijn stem nodig. Joanna sprong op, net als een hyperactief kind dat zou doen, en liep naar haar bureau. In het donker begon ze tastend te zoeken naar haar telefoon. Het merk deed er vast niet toe maar als je het wou weten: het merk noemde ze een “Black Berryâ€. ‘Jack, je bent de laatste die mijn stem zal horen..’ Fluisterde ze tegen de donkerte alsof die haar zou horen. Alsof die haar een antwoord zou geven. |
| 21-03-13 20:57 reactie 11
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Goed geschreven Als het verhaal in een boek komt, 1 koper heb je al |
| 21-03-13 21:04 reactie 12
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Eentje al binnen seg, joepie - Jack zijn gelach vulde de kamer. Hij kon er niet aan doen maar hij vond de schuine mop van zijn broer Quinten grappig. De andere lachte mee maar Jack wist dat ze dat alleen deden om het temperament van zijn broer geen aanleiding ter ontploffing te geven. Quinten ging zitten en lonkte één van de vrouwen die zich bevond in de gezamenlijke kamer naar hem toe. Het was zijn idee geweest om een paar stripsters naar hier te brengen onder een goed betaald bedrag. Jack wou niet weten hoeveel geld het had gekost. Hoeveel kostbaar betaalmiddel zijn broer had verspild aan die stomme hoertjes. ‘Dan kun je ze pijpen, bro..’ Had Quinten hem verteld met de bedoeling dat dat argument hem zou overtuigen. Het enige wat Jack daarop had gedaan was met zijn ogen rollen. Zo was zijn broer. Altijd in voor, nou ja, vrouwen. Hij zou zelf een moord plegen om er eentje in zijn bed te hebben. Om er eentje kapot te neuken.. Jack keek verveeld rond zich. De meeste mannen in de kamer amuseerde zich met de stripsters die halfnaakt op hun schoot zaten of iets deden naar hun zin maar hij keek verveeld rond zich. Zoals altijd was Jack de enige die niet echt te vinden was voor vrouwelijk gezelschap op een seksistische manier. Op een normale manier deerde dat hem niet. Dat was dan ook de reden dat Lua naast hem zat. Zij had natuurlijk ook niets aan dit alles. Ook al zag Jack haar met een aparte blik in haar ogen naar sommige stripsters kijken. Misschien verbeelde hij het zich gewoon. Of hij het zich nu verbeelde of niet, hij moest er niet meer over nadenken want een telefoon begon te rinkelen als een gek. Lua wou opstaan zag Jack. Voorzichtig duwde hij haar terug de zetel in en wees naar zichzelf. Een overbekend gebaar voor al de mensen hier wat betekende dat hij het wel zou regelen. Dat hij het wel aan kon. Dat hij wel zin had om zelf iets uit te voeren. Ze haalde haar schouders op en ging languit liggen in de stoel terwijl ze één of ander lied begon te neuriën. Jack volgende het gerinkel en kwam terecht in de ruimte waar zijn stoel daarstraks was ingezakt. Het was de telefoon die aan de muur hing die rinkelde als gek. De gezamenlijke telefoon. Hij had geen idee wie dat kon zijn. Misschien een klant maar zou die op dit uur wel nog bellen? Jack haalde zijn schouders op en ging zitten op het aanrecht terwijl hij de telefoon tegen zijn oor drukte. Hij verzette zich een beetje en zat snel comfortabel met zijn rug tegen een kastje. Er verscheen een gelukzalige glimlach op zijn lippen. Soms was deze man snel tevreden. ‘Met Jack. Jack Gem Mario Quinto.’ Mompelde hij. Er was een stilte aan de andere kant van de lijn. Waarom werd er niets gezegd? Waarom belde iemand als hij niets te zeggen had? Hij begreep het niet. ‘Met wie spreek ik?’ Er was een gesnik aan de andere kant van de lijn te horen. Hij herkende dat gesnik. Spijtig genoeg. Het kon maar van één persoon zijn. ‘Joanna? Ben jij dat? Wat is er met je? Is er iets gebeurd?’ ‘Ja-a-ck.. Ik.. ik..’ Was haar snikkend antwoord. Nu wist Jack het zeker. Haar stem. Beeldschoon. De stem was van Joanna. Zijn lieve Joanna. Neen, ze was niet van hem maar.. maar.. ‘Vaarwel..’ Voor Jack iets kon zeggen had ze al ingehaakt. Hij wist wat ze ging doen en sprong op van het aanrecht. Tijd om de telefoon terug op zijn plek te hangen had hij niet. Hij moest nu naar haar toe. Jack moest haar tegen houden. Zo snel als hij kon spurtte hij naar de deur. Onderweg naar de uitgang werd hij tegen gehouden door Quinten. Jack had geen tijd voor hem en probeerde hem opzij te duwen. Tevergeefs.. |
| 21-03-13 21:15 reactie 13
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Spannend, spannend Het begint ook wat romantisch te worden, da's ook wel fijn, na alle gebeurtenissen |
| 22-03-13 08:18 reactie 14
|
|
|
JustAGirlCalledAlison Berichten: 34 |
Dankjewel dankjewel Haha, ja, er moet altijd ook een beetje plaats zijn voor romantiek, dacht ik - De tranen maakte Joanna ’s zicht wazig. Ze was spontaan in huilen uitgebarsten bij het horen van Jack ’s perfecte stem. Hij had niets verkeerds gezegd. Dat was het niet. Het was gewoon zijn stem dat haar spontaan in huilen had doen uitbarsten maar haar plicht riep haar. Hard en luid riep het haar. Het was drie uur. Haar dood moest komen en ze had niet lang meer. Joanna wist dat Jack zou komen. Ze kende hem. Hij zou ongerust zijn. Een emotie waar ze bijna nog nooit mee geconfronteerd was geraakte. Tot vandaag dan. Genoeg nagedacht. ‘Haast je, freak!’ Sprak ze zichzelf toe om er wat haast achter te zetten. Joanna knikte als antwoord op haar eigen bevel. Op haar tenen sloop ze naar de deur van haar kamer. Open zou ze die niet moeten maken. Ze was zo slim geweest hem op een groot genoeg kiertje te zetten zodat zij er tussen kon glippen. Dat deed ze dan ook. Het ging makkelijk. Bijna te gemakkelijk maar dat was goed. Als ze de door de deur was geglipt sloop ze de draaitrap af. Als ze die af was geslopen glimlachte Joanna kort. Voor zover was haar plan al geslaagd. Nu nog binnen raken. Nu nog sterven. De deur van de woonkamer stond niet op een kiertje omdat haar moeder perse later dan haar moest gaan slapen. Dat domme wicht geloofde nog steeds dat pa op zijn beloofde uur thuis zou komen. Zou ze het nu nooit leren? Zou ze er nu nooit achter komen dat pa nooit veranderde? Bijna was Joanna er van overtuigd dat het beter was om te blijven. Om haar mama te beschermen maar neen. Dat mocht niet. Haar moeder zou het ook nooit in haar hoofd halen om haar te beschermen dus waarom moest Joanna zo nodig dat wicht gaan beschermen? ‘Genoeg gepiekerd! Ga verder, sukkel’ Sprak Joanna zichzelf weer toe. Dat deed ze. Ze ging verder. Joanna probeerde de deur van de woonkamer zo stil mogelijk open te doen en als hij open was sloop ze naar binnen. In de donker tastend naar de keuken ging ze verder. Als ze de klink van de keukendeur had gevonden opende ze die zo stil en snel mogelijk. Ze was binnen. Joanna was binnen. Eindelijk. Mes of pillen. Dat was de keuze waar ze tussen kon kiezen. Ze koos voor pillen. Dat was makkelijker. Om één of andere manier kon deze meid het nooit over haar hart krijgen om het mes door haar slagader te laten gaan. Joanna opende een witte kastje dat zij en haar ouders het medicijnenkastje noemde. Dat had niet voor niets die naam gekregen. Het zat vol met doosjes. Vol met reddende doosjes. De eerste en de beste doosjes die ze kon vinden nam ze uit de kast. Ze draaide zich om en nam een volledige fles water uit de koelkast. Ze had geen tijd om de koelkast toe te doen. Alles moest snel gaan. Dat water zou helpen om de pillen in te slikken. Oké. ‘Drie, twee, één en hier gaan we dan.’ Zong Joanna zachtjes voor zichzelf. Het startsein was afgegaan en het pillen slikken kon beginnen. Haar dood kon beginnen. De tranen werden vervangen door het gene wat ze zelf had uitgevonden. De glimlach der verlosing. Pil na pil slikte Joanna naar binnen. Ze raakte zelf de tel kwijt. Uit elk doosje had ze wel een tien tal genomen. Op het eerste zicht leek het hellemaal niets te doen. Leken de pillen haar niet te verlossen van haar verdoemde leven. Totdat Joanna zich duizelig begon te voelen. Haar hoofd begon ook te tollen en net als daarnet stroomde het bloed sneller door haar aderen en sloeg Joanna’s hart veel te snel. Ze greep zich nergens aan vast om steun te zoeken. Ze liet zichzelf gewoon met een smak op de grond vallen. Het laatste waar ze aan dacht was Jack. Jack, Jack en nog eens Jack.. Het zou altijd hij zijn. |
| 22-03-13 20:06 reactie 15
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 3539 |
Heftig :o Maar erg mooi gemaakt. Ik ben benieuwd hoe het afloopt |
| Naar boven | |
Berichten: 34 
Berichten: 3539 
Berichten: 13