Gedichten check: Wanhopig
|
startpost
|
|
|---|---|
|
lisahopman Berichten: 7 |
Hoge bomen vangen veel wind dus ooit vallen ze om Ik kan niet wachten want ik ben Wanhopig, een uitgelaten hond die zijn eigen riem terugdraagt Ik was mijn lolly kwijt en ik huilde slechts Ik liet het toe, want wie was ik? Iedereen sterft uiteindelijk toch Je tekende met je vingers, net zolang tot ze bloedden En de wonden draag ik nu Je handen voel ik nog steeds, je laat me niet meer los Mijn wangen nu, geschroeid door tranen Maar vooral geblust door schaamte Je had het Een kracht die maakt dat je blijven wilt Ik verdronk in je, en ik probeerde te schreeuwen, echt waar Maar ik werd niet gehoord |
| Naar boven | |
