1001 Gedichten
Korte verhalen check: Vervolg: my real life
 21-08-12 13:43startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
heej iedereen, hier is het vervolg van mijn verhaal dat ook bij de vorige topics staat Want dat ben ik wel, raar. Stil niet zozeer, stil over mijn gevoelens, ja. Maar mijn masker ‘verplicht’ me meer te praten dan ik zelf wil. Niet dat ik uit mezelf nooit zou praten hoor, gewoon veel minder. Mijn verhaal is al maanden gevorderd. Bijna augustus, nog een dagje om precies te zijn. Echt wel raar om zo te lezen wat ik maanden geleden dacht. Eigenlijk zijn mijn gedachten nog niet zo veranderd. Nog steeds ben ik dat stille rare meisje van maanden terug. Misschien herken je me niet meer als je me tegen komt op straat maar diep van binnen ben ik dezelfde. Niet dat ik van uiterlijk zo ben veranderd. Nee, mijn gezicht is relatief weinig verandert, wat meer sproeten en wat meer ingevallen misschien. Je herkend me vooral niet meer aan mijn ogen. Mijn blik is totaal verandert. Van de lege grijze ogen naar de groenbruine kleuren van de aarde die vastberaden naar alles om hun heen kijken. Op maanden kan veel veranderen. Misschien wel te veel. Mijn volgende proef kom morgen, op de verjaardag van Lisa. God, kan je haar voor een dagje terug loslaten om zich te vermengen in het verdriet van haar bijna 10 maanden leegte? Nee, zal je niet doen. Eigenlijk wil ik dat ook helemaal niet, want ik weet dat ze daar heel goed zit. In je veilige armen. Weg van pijn en verdriet, weg van pesters. Maar ook weg van ons, haar vrienden. Zie je hoe ook zij daar onder lijdt? Astublief, laat haar even gaan, zelfs is het maar vijf minuten, gewoon een knuffel en terug naar boven. Het zou zoveel troost geven. Astublieft…. Op de momenten dat ik spreek met God, heb ik zin om te snijden. Maar dan dieper dan anders. Zo diep dat alles zwart wordt en dat men mij ’s morgens op de vloer dood terug vindt. Wie zou het kunnen schelen, mijn ouders niet, mijn vrienden niet, God niet. Laat mijn maar branden in de hel. Heb ik die pijn er gratis bij. Zelfs na maanden van dezelfde pijn en verdriet kan ik niet praten. Ik kan schreeuwen, schreeuwen in de vorm van mijn mes. Maar niemand ziet het. Alleen ik, en dat maakt het nog moeilijker. Dit verhaal is niet zomaar een verhaal, niet iets dat ik nu verzin. Alles in dit verhaal is wel degelijk echt gebeurt, de pijn, de gedachten. Dit verhaal is het leven door de ogen van een dertien jarige die moet kiezen tussen het harde leven en de zalige dood. Wat zou jij kiezen als je in mijn schoenen zou staan? Leven, want je weet niet beter. |
| 21-08-12 13:59 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 322 |
wow... ik heb eerdere topics nog niet gelezen, maar ga dat nu zeker doen. dit is echt heel goed! zoals je schrijft... je sleept me helemaal mee, echt waar! super...! hoop alleen dat dit niet echtecht jou gebeurt... maar het is wel mooi geschreven... ;p als het wel echt over jou gaat ook, sterkte! en ik ga nu meteen andere stukjes van je lezen  liefsx Rianne |
| 21-08-12 14:06 reactie 2
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
dankje, en toch, het gaat echtecht over mij.... dankje! ♥ xxx |
| 21-08-12 19:00 reactie 3
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 322 |
das dan minder, dat het echtecht over jou gaat...  liefsxx |
| 31-08-12 20:21 reactie 4
|
|
|
merel12 Berichten: 45 |
mooi geschreven!!!  ps: als k in jou schoenen zou staan zou k het nog een poosje afwachten je leven word egt nog wel beter, geloof me. good luck!!!!! |
| Naar boven | |
Berichten: 244