1001 Gedichten
Korte verhalen check: storm part 1
 01-08-12 12:16startpost
|
|
|---|---|
|
merel12 Berichten: 45 |
Reacties en tips please!! Toen ik hoorde dat Lena naar de haven was gegaan en er in was gevallen, raakte ik in paniek. ik moest er voor zorgen dat ze veilig thuis kwam. Het stormde al een week. Niemand ging de zee op. Zelfs de vissers niet. Ik smeet de telefoon op de tafel en zei niks tegen mam. Dat had ik natuurlijk wel moeten doen. Rennend naar mijn fiets bedacht ik dat Mark vast al naar Lena en haar vriendinnen toe was gegaan. Opgelucht haalde ik adem. Er was nog hoop. Hij had me gebeld en gezegd wat er was gebeurd. Hij zei dat hij zou proberen Lena te helpen. Maar dat ik wel snel moest komen om te helpen. Ik sprong op mijn fiets en fietste naar de haven. Toen ik er bijna was had het gevoel dat er al iets goed mis was. Ik dacht: als het nou al te laat is? Wat moet ik dan doen? Ik werd wakker geschud uit mijn gedachten toen ik Sara hoorde gillen. Ik gooide mijn fiets in de berm en rende naar Sara en Maria de vriendinnen van Lena. Ik zei dat ze 112 moesten bellen. Ik keek naar de woeste golven en zag het vest van Lena in het water drijven. Mark zwom een paar meter voor de stijger. Toen hij me zag schreeuwde hij in paniek: ‘ Ik kan haar niet vinden!! Ik weet niet waar ze is!!’ Hij keek zoekend rond. ‘ Kijk uit!! ’ schreeuwde ik naar hem. Maar het was al te laat. Een grote golf sleurde hem mee en hij kletterde tegen de steiger aan. Hij schreeuwde het uit van de pijn. ‘ Ik voel m’n benen niet. Aaah, ik voel mijn benen niet!’ Ik tilde hem de steiger op en zei tegen Sara dat ze haar jas over hem heen moest leggen. in zijn hoofd zat een diepe snee. Hij deed zijn ogen open en zei: ‘ Ga je zusje redden man, ik overleef het wel.’De pijn was van zijn gezicht af te lezen. Ik twijfelde maar sprong toch het water in. In de richting van haar vest. Daar dook ik het water in. Lena daalde langzaam steeds lager het water in. Ik pakte haar vast en de zelfde golven die Mark tegen de kant hadden geslagen, hielpen ons nu naar de stijger. Daar stond een ambulance al op Lena te wachten. Mijn moeder stond er ook en begon hysterisch te huilen. Maria had haar gebeld. Lena zag er verschrikkelijk uit. Ze was spierwit en had blauwe lippen van het koude water. Ze was net een pop. Opeens kreeg ik het ook koud. Haar ogen waren dicht en ze haalde onregelmatig adem.’ Vertelt Maarten aan Rob, de psycholoog. ‘En wat dacht je dat er met Lena ging gebeuren?’ vraagt Rob.‘ Ik had geen idee. Het was net alsof het gewoon een nachtmerrie was. Ik had helemaal niet door wat er allemaal gebeurde. Het drong niet helemaal tot me door ’ Zegt maarten somber. ‘Ik had beter na moeten denken. Ik had mijn moeder moeten waarschuwen. Ze had hulp kunnen halen!’ zegt hij nu dramatisch. ‘Je moet jezelf niet de schuld geven. Je hebt je zusje niet in het water geduwd toch? ’ vraagt Rob troostend. ‘ Ik weet het, ik weet het. Dat zegt iedereen. Je kan de tijd niet terugspoelen.’ Zegt Maarten nu gekalmeerd. Rob kijkt even bedenkelijk. Dan zegt hij. ‘ En voor al de slechte dingen komen ook weer goede dingen in de plaats. ’ ‘Nou dan ben ik benieuwd wat die goede dingen zijn. ’ zegt Maarten met een scheef lachje. ‘ En wat ga je nu doen? ’ vraagt Rob. ‘ Ik weet het niet. Mijn moeder troosten. Mijn broertje alles proberen uit te leggen? ’ zegt Maarten. ‘ Ik bedoel wat ga je voor jezelf doen? ’ vraagt Rob ernstig. ‘ Hoe bedoel je? ’ vraagt Maarten verbaasd. Rob zucht ‘ Laten we zeggen dat je vrijdag naar de praatgroep komt? ’ zegt Rob. Maarten antwoord aarzelend ‘ Oké is dat ook hier?’ ‘ Roosstraat 28 van 7 tot 8 uur. Ben je er dan? ’ is het antwoord. ‘ Afgesproken ’ ‘ Goed hou je taai Maarten. En probeer ook eens aan jezelf te denken. Je moeder red het echt wel.’ ‘ Oké ’ zegt Maarten maar hij denkt iets heel anders. ‘ Doei ’ zegt Rob bezorgt. ‘ Doei, tot vrijdag’ zegt Maarten zo opgewekt mogelijk. |
| Naar boven | |
Berichten: 45