1001 Gedichten
Korte verhalen check: Levensavond van Krijn de timmerman
 30-06-12 16:20startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 171 |
1 In de loop der tijd De werkplaats van Krijn van Kampen is al tientallen jaren gevestigd tussen oude woonhuizen in een smalle straat in het centrum van het dorpje Luimen. Kinderhoofdjes voor het wegdek zijn daar vroeger neergelegd. Alleen voetgangers en fietsers mogen er doorheen. Als Krijn in de deuropening staat kijkt hij uit op de Brink. Ook bestraat met kinderhoofdjes. Natuurlijk staan er oude bomen die bijna net zo hoog zijn als de zeventiende-eeuwse kerk. Er zijn plannen om de kerk te restaureren. De kosten worden begroot op 150.000 euro. Naast de kerk is het dorpscafé met een gezellig ingericht terras ervoor. Er zijn aan de Brink enkele winkels en er is een postkantoortje. Allemaal gevestigd in omgebouwde woonhuizen. Sommige winkels hebben nog een marmeren trappetje voor de winkeldeur. In de gemeenteraad heeft Krijn voorgesteld om geen snelverkeer meer toe te laten tot het plein. Hij wil nog meer de sfeer van vroeger terug. Ook met meer banken dan er nu zijn. Als het weer het toelaat pauzeert Krijn op een bank onder een van de hoge bomen. De bank staat precies op de plaats vanwaar hij zijn werkplaats kan zien. Alle dorpelingen kennen timmerman en raadslid Krijn en maken zo nu en dan een praatje met hem. Hij kan genieten van de prachtige bouwstijl van de kerk die hij van binnen ook heel goed kent. 's Zondags woont hij, samen met zijn zoon, twee diensten bij. Met zijn knokige handen maakt Krijn alles van hout wat de klanten maar wensen. Zijn enig kind, Willem, zal de werkplaats in de toekomst overnemen. Als het t.z.t. zover is zal Willem de zaak moderniseren. Er komen dan elektrische machines om te zagen, te schaven en te fineren. De oude freesbank zal worden vervangen door een nieuwe. Ook zal er een showroom komen. 2 Later in de tijd In de deuropening van zijn bejaardenwoninkje staande, kijkt hij uit op een andere deur. De betegelde lange gang ruikt naar een schoonmaakmiddel. Met buurvrouw Anna, 'n weduwe, maakt weduwnaar Krijn een praatje. Zo nu en dan maakt hij 'n wandelingetje achter de rollator en gaat daarna zitten op een bank in de binnentuin. Een eigen zelfgemaakte bank die in de achtertuin van zijn vorige woning heeft gestaan. Sinds Willem de zaak heeft overgenomen is bijna alles daarin veranderd.Als de bezoekers binnenkomen, komen ze eerst in een showroom. Daar achter is de werkplaats met kantoortje. Een schilderij van Anton Pieck, een timmermanswerkplaats, hangt nu in het kantoortje. Willem heeft het vak geleerd op school en van zijn vader. Al jong hielp hij mee met allerhande klusjes. 3 Zijn laatste wens Nog een keer zit, als zijn laatste wens, Krijn op zijn bankje van vroeger op het plein onder de boom. De rollator binnen armbereik. Voorbijgangers zien Krijn met tranen in zijn ogen zitten en horen hem prevelen. Met 'n houten kruisje in zijn hand. Zij kennen het verhaal van de zieke Krijn die niet lang meer te leven heeft. Dorpelingen maken een troostend praatje met hem. Hij ziet uit op de verbouwde werkplaats. De deur daarvan staat open. Het geluid van het zagen is hoorbaar. Zagen dat hem altijd als muziek in de oren klonk. Maar dat is voorbij! Zojuist heeft Krijn met zijn zoon de kist besproken. De kist voor zijn laatste rustplaats. 'Die moet van eikenhout zijn en mag niet gefineerd worden. Mijn kist moet van hout zijn zoals dat bij ons binnenkomt. Dus ook zoals de kist van Bets was. En wil je in het kruisje dat ik meeneem naar de hemel, twee en tachtig gutsjes maken. De kleinste maat, iets van 3 mm.' Willem kijkt, als de kist klaar is, nog eens in het kantoortje naar de spreuk die zijn vader ooit eens als hobby maakte in uitgesneden hout: loop niet van verbeelding naast je schoenen. Voordat je het weet zijn ze al versleten! 'De kist is klaar, ik ga pa ophalen' roept hij naar zijn vrouw. einde Een mijmering van een man die altijd hard heeft gewerkt en weet dat hij uiteindelijk afscheid moet nemen van alles wat hij had en heeft opgebouwd. Hij doet het op zijn manier, de kist is daarin letterlijk en figuurlijk zijn metafoor. Afscheid doet hem pijn, vooral afscheid van de goede oude tijd. Gelukkig heeft hij zijn prachtige herinneringen nog en een leven vol liefde geleid. Dat zijn dingen die hij altijd mee mag nemen. Het onbewerkte hout van de kist zal voor altijd de geur blijven dragen van zijn levenswerk, net zoals zijn memoires altijd zullen blijven geuren, ook na zijn dood. Dat lees ik hierin en ik vind het een prachtig neergezet tafereel dat vanuit meerdere hoeken bekeken kan worden. |
| 03-07-12 19:25 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 337 |
dit is heel erg goed ontroerend en mooi ....liefs brigitte |
| Naar boven | |
Berichten: 171