1001 Gedichten
Korte verhalen check: vervolg...
 11-04-12 12:36startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 244 |
Je legde je hand op mijn arm, “Blijf hier.†Ik durfde mijn ogen niet te draaien naar je gezicht. Die twee woorden, zoveel effect. Ik dacht dat je het niet wist. Maar het meisje dat ik vertrouwde vertelde te veel aan haar vriendin. Daar stond ik dan, de tranen prikkend achter mijn ogen. Hopend, op een goed rapport. Hier stond ik dan, naast mijn klastitularis, met een hoofd vol gedachten. Een hoofd vol gedichten, die ik nooit opschrijven kon. Ze lachte om mijn punten. Na een minuutje zat ik weer in mijn rol. Ik lachte mee en gaf mijn gebruikelijke commentaar. Niemand zag de donderwolken in mijn hoofd. Genoeg om door te gaan, werd er mij gevraagd. Ik versprak me, nee….Ja! Mijn zoveelste vergissing. Je keek me aan, ik schonk je een glimlach. Heel even ving ik de ogen van mevrouw op. Godverdomme waarom had ze niet kunnen zwijgen. Je begreep me, je knikte. “Ik weet het, Elke, Chiara kan haar mond niet houden tegen de Smet.†Je keek me aan met die grote ogen. We hadden het moeten zien aankomen. Achteraf is dat natuurlijk makkelijk gezegd. Het ‘kwaad’ is reeds geschiet. We snapten elkaar zonder woorden. Het kijken naar de deur was voldoende om te weten wat we wilden. Ik hield je tegen. Ook al wou ik het ook zo graag weg. Het was het zelfs mijn idee. Maar ik kon je moeilijk meenemen. Stel dat er iets gebeurt, dan is het mijn schuld. Nee, ik blijf omdat jij ook zou blijven. Daar ging de bel. Zo snel mogelijk doorgaan. Gewoon omdat we eigenlijk naar mevrouw moesten. En daar had ik niet echt behoefte aan. Ik keek nog eens om. Daar stond je, kijkend naar mij. Even was ik in de war, viel ik uit mijn rol. Heel even, die ene seconde, rolde een traan over mijn wang. Mijn benen begonnen te lopen. Ik sprong op mijn fiets en reed weg. Recht naar de Schelde. De Schelde, mijn speciale plekje. En dat wist je. Deze vakantie zouden we eens samen gaan. Samen naar de schelde, turend over het water. Maar deze keer zat ik er nog alleen. Daar op dat bankje, na gekeken door al de voorbijgangers. Een meisje van 13 op wieltje, helemaal alleen. Zou ze niet bang zijn, van die wereld rond haar? Ja, ik was bang. We waren samen bang, van wat er ons te doen stond. Want wat we wilden doen zou wel eens volledig verkeerd kunnen uitdraaien. Ik moest eens weg. Een vaag afscheid en de woorden tot morgen dreven me weer naar mijn fiets. Dreven me naar huis. Dreven me terug naar Elke… Thuis gekomen stuurde ik je een sms; ik mis je. Snel klom ik de trappen op naar mijn kamertje. Verscholen in mijn verhalen, verloor ik de tijd uit het oog. Ik schreef dit verhaal, die dag en nog vele dagen erna. Het bleef maar spoken door mijn hoofd dat mevrouw de Smet het wist. Nee, ik zou niemand meer vertrouwen hierna. Het werd steeds moeilijker om mijn gedachten neer te schrijven. Zelfs het dichten lukte me de laatste tijd niet meer. Het was nog steeds vakantie. Maar het einde kwam in zicht. Hoe kon ik op school verschijnen? Ik wist het niet meer, de Smet die alles wist, jij met je ogen vol verdriet en ik. Ik dacht weer aan de laatste dag van de vakantie. F*ck traan, ga weg! Nee, ik zou er door komen, wij zouden er door komen. Jij en ik, vriendinnen voor altijd en altijd, tot de dood ons scheidt en nieuw leven ons opnieuw samenbrengt. Ik keek naar buiten, mijn tranen waren opgehouden maar buiten regende het vrolijk voort. Dat werd een dagje zonder Schelde. Met heel mijn hart, zat ik nu op mijn bankje met mijn skeelers aan. Weer voel ik alle ogen die mijn richting in gaan, ik, het meisje dat nooit weent maar op de laatste dag een traan gaf. Wisten ze maar, wat ik dacht. Het waren niet altijd vrolijke gedachten en dat geef ik toe. Maar de laatste tijd ging het er niet bepaalt op vooruit met ons. Weetje nog, de sponserloop? We vroegen aan de Smet of we naar de wc mochten. Maar in feite wouden we gewoon weg, echt weg. Blijkbaar waren ze ons aan het zoeken want toen we terug kwamen was er een halfuur voorbij. Ook kwam Chiara dodelijk serieus vragen waar we geweest waren. Droog zei ik dat we naar het toilet waren geweest. Hierop antwoorde ze dat we eens naar de Smet moesten, jij en ik. Een uurtje later kwam Gentier af; Marieke, is dat echt waar dat mevrouw de Smet naar jou op zoek was? Snel liepen we weer een ronde, klaar om ge verdwijnen. Ik deed je een belofte, als ik weg zou gaan, ging je mee. Maar eigenlijk wou ik het niet, en dat wist je. Het was gewoon een manier om me hier te houden, en het lukte je. Nu, bijna twee weken later zit ik hier nog steeds. Ik zal hier wel moeten blijven, voor jou. Jij bent mijn leven, maar asjeblieft geef niet op, want dan zal ik ook niet lang meer hier zijn. Elke,13 |
| Naar boven | |
Berichten: 244