1001 Gedichten
Korte verhalen check: story!!
 24-03-12 20:17startpost
|
|
|---|---|
|
linnyyyy Berichten: 142 |
hieronder een paar korte fragmenten uit mijn verhaal: (ik weet dat het niet geweldig is, maar door oefenen leer ik.. dus een reactie en een eerlijke mening waardeer ik ) Ik moest ineens terug denken aan de eerste keer dat mijn moeder mij sloeg. Ik lag op bed, te huilen. Ik miste mijn vader en Bas. ‘Hou je smoel!’ schreeuwde mijn moeder toen ze boos mijn kamer binnen kwam. Buiten sjeesde auto’s langs. Binnen hoorde je alleen het geschreeuw van mijn moeder. Ik wist het nog goed, ze had een rood jurkje aan met hoge zwarte pumps eronder. Ze was uit geweest en haar make-up was een beetje uitgelopen. ‘Ik mis ze,’ zei ik jammerend. ‘Zeur niet, je weet niet hoe het voor mij is! Ze hebben me achter gelaten, alleen!’ riep mijn moeder. Het stak me. Alleen; ik ben niemand voor haar. Eigenlijk wou ik het niet zeggen, maar ik deed het toch: ‘Alleen, je hebt mij toch?’ mijn moeder lachte. Wat er toen gebeurde, gebeurde zo snel. Haar hand raakte mijn gezicht. Tranen sprongen in mijn ogen. Daarna liep mijn moeder weg. Ze liet me de hele avond wegrotten. De volgende ochtend gebeurde hetzelfde. Ze negeerde mij. ’s Avonds hoorde ik geklop op mijn deur. Mijn maag knorde, ik had nog niks gegeten of gedronken. Het interesseerde me niks. Ik gaf geen antwoord. Nog meer geklop. Een deur die opende en een moeder die in de kamer stond. ‘Het spijt me,’ zei ze. Toen liep mijn moeder weer weg. Klappen kwamen steeds vaker en harder. Niemand mocht het weten. Mijn lichaam blauw, betekende dat ik niet kon zwemmen en dat ik weer een smoes moest bedenken om niet mee te gaan. Het betekende lange mauwen en je rot zweten in de zomer. Het gebeurde gewoon. En ik maar liegen tegen mijn vriendinnen en tegen leraren, tegen iedereen. Die ochtend had ik het mes uit de keuken la gehaald en mijzelf in mijn polsen gesneden, tot ik me beter voelde. Het had opgelucht, voor even. Ik kreeg een duw in mijn rug. Het deed pijn, door de sneeën en de blauwe plekken die daar nog zaten. Met een klap viel ik neer op de harde grond. schreeuwend van de pijn keek ik mijn moeder aan. Ze trapte me en bleef op mij inslaan. ‘Blijf met je poten van andermans spullen af!’ riep ze terwijl ze mij nog een trap in mijn maag verkocht. De laatste trap deed echt pijn, ze trapte tegen mijn arm aan. Een harde knak klonk door de keuken. Ik begon te gillen en te schreeuwen van de pijn. Emily keek mij geschrokken aan. ‘Jank niet zo kind! Er is vast niks aan de hand,’ zei ze dit keer iets minder hard. Ik wou wel stoppen met janken, maar de pijn was te erg. Mijn rechterarm kon ik niet meer bewegen en voelde alsof er zojuist duizenden bakstenen op terecht waren gekomen. Uit irritatie trapte Emily mij nogmaals in mijn rug. Het werkte niet en de pijn in mijn arm leek steeds erger te worden. Ik was allang blij dat het mijn rechterarm was. Dan kon ik nog wel gewoon schrijven. Ik was namelijk links. Best vreemd dat je op zo’n moment aan zoiets nutteloos zou denken. Maar ik deed dat. Voorzichtig stond ik op met mijn arm dicht tegen mij aangedrukt. Mijn moeder draaide zich even om en keek naar mij. Haar grootste fout ooit. Het stuur draaide naar rechts en ineens zag ik hoe we richting de bomen reden. Een auto achter ons kon niet remmen en de bestuurder verloor de macht over het stuur. Er klonk een keiharde knal en zag hoe Emily met haar hoofd tegen het stuur aan klapte, hoe Marit met haar hoofd door het raam naar buiten hing. Ze had er de hele tijd tegen aangeleund. Ik voelde alleen maar pijn aan mijn benen en begon te gillen en te schreeuwen. De boom was op 10 cm afstand van Marit en het bloed stroomde uit mijn moeders hoofd. De angst vloog mij om het hart, maar toen viel ook ik weg. In een rare houding op de achterbank. Alles werd zwart en mijn hele lichaam deed pijn. Tien minuten later waren de sirenes luid en duidelijk te horen en kwamen ze in de richting van het ongeval. Met mijn ogen gesloten bleef ik daar roerloos liggen. Ik heb alleen heel zacht Marit horen kreunen. De ambulance kwam aanrijden en stopte. Snel sprongen de ambulancebroeders uit de wagen en rende ze naar de voorste auto. De zwarte Volkswagen die nog van mijn vader is geweest en waar mijn broer ook nog in had gereden. Het voorste portier werd opengemaakt en Marit werd direct op de brancard gelegd. ‘Met spoed naar het ziekenhuis! Mogelijk veel bloed verloren, direct aan het zuurstof!’ schreeuwde een van de mannen. Het bloed kwam uit Marits armen, blote benen en haar hele gezicht lag open. Je kon haar nauwelijks meer herkennen. Toen werd Emily voorzichtig uit de auto gehaald. Ze legde haar in het gras neer en begonnen haar te reanimeren. Het was overal een chaos en afzetlinten zette een deel van de weg af. ‘Lichte hartslag,’ riep de vrouw toen de twee mannen met een zuurstofkapje aan kwamen rennen. De ambulance met Marit erin reed inmiddels weg met gillende sirenes. En ik lag daar nog. Mijn benen waren klem gaan zitten tussen de stoelen die helemaal aan puin waren gereden. Ik knipperde met mijn ogen en opende ze. Ik had geen idee wat er was gebeurd en had ontzettende hoofdpijn. Mijn benen zaten klem en er zat geen beweging in. Schreeuwen lukte niet, het kon niet, ik kon geen geluid over mijn lippen heen krijgen. Het werd weer opnieuw zwart voor mijn ogen. En opnieuw viel ik weg en kon ik niks meer zien, horen of zeggen. Ik voelde alleen maar pijn en angst. De ambulancebroeder sjorde aan mijn armen om mij los te krijgen. Maar ik zat helemaal klem. ‘Ik heb hulp nodig!’ schreeuwde de man. Er kwam een vrouw aangerend die probeerde de stoelen opzij te halen. Maar het was tevergeefs. Ik zat muurvast. BOEM! De ambulancebroeders schrokken zich dood. De auto vatte ineens vlam. ‘Maak haar verdomme los!’ schreeuwde de vrouw in paniek. Ze zagen hoe het vuur zich verspreidde en ook de achterste auto bereikte. De bestuurder daarvan was ongedeerd en had de ambulance gebeld. Het vuur kwam dichterbij. Het enige wat ik daarvan mee heb gekregen was de warmte, die heerlijke warme lucht die op mij afkwam. De twee begonnen aan de stoel te trekken als een bezetene, terwijl het vuur dichterbij kwam. De ambulancebroeders rende weg naar hun wagen om daar een ijzeren stang uit te halen. De duwde de ijzeren stang tussen de achterbank en de voorste zittingen in de hoop dat er beweging in kwam. Het vuur begon zicht uit te bereiden tot de achterbank en kwam gevaarlijk dichtbij mij. Angst kon ik toen niet voelen, ik was immers bewusteloos. dit zijn drie fragmenten.. ik heb al veel meer dan dit.. verder dan het ongeluk die het leven van het hoofdpersoon veranderd ben ik nog niet.. |
| 24-03-12 20:55 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 31 |
Woow !! Super goedd zeg! Echt spanned. Soms pikte ik even een traantje weg, zo mooi en emotioneel!! Wil je nog een vervolgje schrijven ? Ik vraag me echt af hoe het afloopt  Mooi geschreven hoor !  |
| 25-03-12 11:46 reactie 2
|
|
|
DJolien Berichten: 772 |
Ik sluit me aan bij mevrZakelijk- ik heb met verbazing zitten lezen, je kunt helemaal niet zien dat je beginnende schrijfster bent. Als dat zo is, dan kan ik maar een ding zeggen, je hebt duidelijk talent. Ik ben ook benieuwd of er nog een vervolg komt. Of een ander verhaal, want die zal ik dan vast ook gaan lezen. Liefs Jolien |
| 25-03-12 15:58 reactie 3
|
|
|
linnyyyy Berichten: 142 |
dankje! ik heb ook het verhaal lelijk geschreven, staat ook op de site.. maar dit zijn korte stukjes uit een verhaal van nu ongveer 70 bladzijde xd zal binnenkort nog wel meer fragmentjes plaatsen  bedanktt voor jullie lieve reacties |
| 01-08-12 11:13 reactie 4
|
|
|
merel12 Berichten: 45 |
heel goed geschreven, heel spannend!! xmerel |
| Naar boven | |
Berichten: 142 
Berichten: 772