1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Korte verhalen check: drup..

1 2 Volgende »
datum 22-11-11 14:44
startpost
sharingan
avatar Berichten: 45 		Drup, elke keer weer in het zelfde ritme. Het is een zacht maar aanwezig geluid. Drup, het toont aan dat het vochtgehalte hier heel hoog is. Samen met de schimmels die aan de muur kleven. Vooral in de hoeken van de cel is er heel veel schimmel variërend van groen naar zelf paars. Drup, al kan ik het niet zo goed zien in het weinige licht enkel afkomstig van het kleine raampje boven en de cel. Het raam begint hoog boven mijn hoofd zodat ik er niet door heen kan kijken. Dan ben ik ook niet een van de grootste hier.
Drup, de eerste dag dat ik hier was werd al snel gek van de drup. Ik wou dat het stopte. Ik had een aantal repen van mijn jurk gescheurd om die op de grond te leggen zodat zij de druppels konden opvangen. Maar dat werkte niet. Ik heb gezocht naar de bron van het water. Maar kwam erachter dat het hier onder de grond gewoon te vochtig was. Drup, langzamerhand raakte ik gewend aan de drup. Het geeft me nu een troostend gevoel. Het meld dat ik nog leef omdat ik het elke keer weer hoor.
Drup, het neemt het gevoel van eenzaamheid even weg. Want zonder de drup, besefte ik zou het hier alleen maar doodstil zijn. Er kwamen geen geluiden van buiten. Daar voor lag ik te afgelegen.
Ik had geprobeerd om tegen mezelf te praten om van die verstikkende stilte af te komen. Maar elke keer als ik geluid maakt met mijn stem klonk dat zo hard in vergelijking tot de eeuwige drup. Als of het de rust en stilte hier verbrak als een storing. Dus gaf ik ook die gedachte op. Dan maar niet praten.
Drup, een keer in de zoveel tijd hoor ik een deur slaan. Dan voedstappen op een trap, dan een sleutel die zich om draait in het slot en nog een deur. En pas na die reeks geluiden zag ik dan een armzalig joch naar mijn cel toe lopen. Hij draagt dan een dienblad met nogal schaars eten. Maar ik neem er genoegen mee.
Drup, de allereerste keer dat hij kwam sprong ik op van de grond en rende ik naar de verste uithoek van de cel. Bang dat ze me kwamen halen en verkrachten of zelfs vermoorden. Maar toen ik zag dat het joch alleen maar eten bracht. Werd ik al iets rustiger. Ik heb zelfs al eens geprobeerd met hem te praten maar dat werkte niet. Hij gaf geen kik hij leek wel in trance. Drup, elke keer voor ik ga slapen dank ik de drup om er voor me te zijn. En hoop ik dat als ik wakker word dat de drup er nog steeds zal zijn. Dus als ik dan weer wakker word blijf ik net zo lang stil liggen tot ik de drup weer hoor. Als teken dat ik nog steeds daar ben waar ik was en dat ik nog steeds leef.
Drup, Ik lig op mijn rug met mijn handen op mijn buik en mijn haren over de grond uitgespreid. Mijn voeten plat op de grond en mijn knieën een beetje omhoog getrokken. Mijn jurk viel net over mijn knieën. Het had toch geen zin om je heel klein te maken om proberen warm te blijven. Want je kreeg het toch altijd weer koud.
Drup, in het begin was de kou ondragelijk. Ik zat alleen maar ongecontroleerd te trillen. Soms stond ik dan op om rondjes te lopen. Hopende dat ik daardoor warm bleef. Maar het enige resultaat daarvan was dat ik duizelig werd en alleen maar meer honger kreeg. Na het trillen voelde de kou aan als mes steken in mijn lijf. Overal waar je maar kon verzinnen. En de vocht in de cel hielp nou niet bepaald om het warmer te krijgen.
Drup, en nu, nu voel ik niks meer. Soms gaat er een huivering door me heen. Maar mijn lijf is gevoelloos geworden door de kou. Er is niet veel te doen in de cel behalve na denken en piekeren en in paniek raken. Maar dat laatste probeer ik te onderdrukken. In paniek raken heeft geen zin. Daar schiet ik niks mee op. Meestal ben ik aan het dagdromen. Bedenken wat ik aan het doen zou zijn als ik nu niet vast zat. Meestal komt er dan een jongen in beeld. Mijn beste vriend. Het voelt zo lang geleden dat wij voor het laatst door de bossen liep elkaar plagend. Maar als ik te veel aan hem ga denken word ik verdrietig. Soms ga ik dan huilen. De tranen voelen dan warm over mijn wangen. Drup, maar huilen heeft ook geen zin. Dus begin ik dan te denken aan een manier om te ontsnappen. Maar mijn enige hoop op ontsnappen is de jongen die mij te eten geeft. Ik kan nooit bij het raam en zelfs als me dat lukt dan kan ik dat tralies ook nooit breken. Hetzelfde geld voor de deur.
Drup, dus na piekeren over hoe ik hier uit kom laat ik mijn gedachte de vrije loop. En dan eindig ik bij mijn laatste onderwerp. Mijn moeder. Ik heb zoveel respect voor haar zij is de slimste moedigste en mooiste vrouw die ik ooit heb ontmoet.
Ik vraag me vaak af of zij ook in deze cel heeft gezeten toen ze haar bij me weg haalden. Soms zoek ik dan de muren en de grond af op zoek naar een aanwijzing die zij met behulp van een steen op de muur had kunnen schrijven. Maar ik heb nog niks interessants gevonden. Elke keer weer beleef ik de dag dat ze mijn moeder bij ons weg haalde. En mij en papa alleen achter lieten.
Drup…

En hier begint mijn verhaal…

ik hoop dat jullie het leuk vnden en als dat het geval is zeg het me dan ga ik door met schrijven.
liefs myrthe
datum 22-11-11 19:08
reactie 1
DJolien
avatar Berichten: 772 		jaa door schrijven! <33 knuff xx
datum 22-11-11 19:27
reactie 2
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 94 		Zeker door schrijven!!
datum 26-11-11 14:33
reactie 3
LovelyWords
avatar Berichten: 38 		Ben benieuwd naar het vervolg !
Zeker blijven door schrijven!

xxYasmine
datum 26-11-11 15:24
reactie 4
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 69 		Up up up!!
ga door!!
datum 27-11-11 14:00
reactie 5
sharingan
avatar Berichten: 45 		bedankt oor jullie reacties. en ik heb al een nieuw stuk klaar liggen
ik denk dat ik die er binnenkort ook op zet.
en nagmaals het doet me goed dat jullie het waarderen
datum 14-12-11 15:18
reactie 6
DJolien
avatar Berichten: 772 		plaatsen maar <33
ik ben egt benieuwd
datum 14-12-11 15:21
reactie 7
sharingan
avatar Berichten: 45 		ik heb weer een stukje verder geschreven. ik hoop dat het nogsteeds wel in de smaak valt.

De dag dat ze mijn moeder mee namen, ik was pas 6 zomers oud. Het was een rustige lente dag. De zon had net zijn toppunt bereikt. Ik had die ochtend papa geholpen met het melken van de koeien. En na dat we de melk aan mama hadden gegeven zei mam dat ik me moest opfrissen. Er stond een grote ton met warm water in de slaapkamer van mijn ouders. Mam had er wat jasmijn bij gedaan. Mijn favoriete geur. Ik schrobde mijn huid. Mama had mij al geleerd hoe ik mezelf moest schoon maken. Ik kon het toen al zelf en was daar heel trots op. Toen ik uit de ton stapte was het water al koud geworden. Mijn huid was zacht en rimpelig geworden. Mam zei altijd dat ik niet veel langer in de ton mocht zitten als mijn huid rimpelig was. Maar het water was zo fijn dat ik haar advies negeerde. Ik sloeg een doek om me heen en begon het heen en weer te wrijven om mijn huid weer droog te maken. Mam zei altijd dat het goed was als je hard wreef, want dan hield je de huid gezond. Toen ik eindelijk droog was trok ik mijn kleren aan. Ook dat kon ik al zelf. Maar mama zei wel altijd dat ik na het aankleden even naar haar toe moest gaan om te zorgen dat het er netjes uitziet. Mijn jurkje die alleen mijn voetjes bloot lieten was licht bruin gekleurd. Ik zocht in de kast van mama naar een schort. Het witte schort bond ik om mijn middel en ik kamde mijn haren voor de spiegel waar ik net in kon kijken. Mijn vriendinnen zouden waarschijnlijk hun eigenschouders al kunnen zien in de spiegel. Ik zag nog net een stukje van mijn nek. Toen mijn haar klitloos was pakte ik mijn ketting van de kast en liep de kamer uit. Op weg naar de keuken, daar was mama waarschijnlijk. Ik liep langs de deur van binnenkomst. Er werd op geklopt op het moment dat ik het passeerde. Ik riep met mijn fragiele kinderstem ‘mam er staat iemand voor de deur’ ik wachtte op een antwoord. Ik mocht van mama en papa alleen open doen als ze bezoek verwachtte en wisten wie er aan de deur stond. Mama kon vanuit de keuken zien wie er voor de deur stond. Het duurde een hele tijd voor mama antwoord gaf. Iets wat wel een beetje vreemd was. Maar daar sta je niet bij stil als je 6 zomers bent. ‘het is goed liefje doe maar open’ riep ze naar enig tijd terug. Ik opende de deur. Er stonden vijf mannen voor de deur. Ze droegen harnassen en zwaarden. Allemaal waren ze heel groot. Ik kon geen woord meer uitbrengen overweldigd door de grote mannen. De voorste had een groot litteken op zijn gezicht en vroeg met hele zware en harde stem ‘waar is je moeder kleine meid’ ik was zo overdonderd dat ik niks kon uitbrengen. Ik bleef alleen maar naar hem staren. De grote man pakte mijn haar vast en schudde me door elkaar ‘waar is je moeder!’ schreeuwde hij. Op dat moment kwam mijn moeder binnen gelopen. ‘laat haar los’ haar stem klonk boos en sterk. Maar ze schreeuwde niet zoals de man had gedaan. Mam schreeuwde nooit. De man keek op en ik zag een twinkeling in zijn ogen. Toen wist ik het zeker, deze mannen waren niet lief, zij kwamen alleen maar pijn brengen. De man hield me nog steeds vast. Mama deed een stap vooruit en herhaalde haar zin. Ze sprak elk woord zorgvuldig uit en legde op elk woord extra nadruk. ‘laat.. haar.. los..’ zo had mama zelfs nog nooit tegen mij gesproken. Zo koud vol haat. Maar het werkte de man liet mijn haar los. Ik wou naar mama toe rennen maar een andere man hield me tegen met zijn hand. De man met het litteken spreidde zijn armen alsof hij iemand ging omhelzen. ‘wat een warm welkom. Ik had wel iets anders verwacht van een burger. Weet wel dat je tegen de officier van het leger spreekt.’ Mijn moeder week niet terug voor zijn kille toon. Maar hief haar hoofd en behandelde hem als gelijke. ‘weet wel dat jij mijn kind hebt en zoals elk moederwezen zal ik aanvallen als je mijn kind pijn doet.’ Ik voelde hoe de man die me tegenhield wou los laten. Maar de man met het litteken wou daar niks van weten. Er viel een lange stilte. Iedereen wachtte tot er weer iemand ging spreken. Tot slot nam mama weer het woord. ‘jullie houden haar alleen maar vast omdat je iets van me nodig hebt dat ik jullie waarschijnlijk niet wil geven.’ Mam trok een wenkbrauw op en wachtte geduldig op een antwoord. De man met het litteken lachte zacht. ‘dus we hebben te maken met een vrouw met status’ (mams vader was een edelman die haar liever met een hogergeplaatste edelman zag trouwen maar mam viel voor mijn vader een boer en liet haar familie achter om bij hem te zijn. ) de man met het litteken duwde me naar voren. En ik rende zo snel ik kon in de armen van mijn moeder waar ik veilig zou zijn. Mam hurkte zich zodat ze op mijn oog hoogte was. Ze trok mijn kraag recht en gleed mijn jurkje glad. Daarna pakte ze mijn ketting uit mijn hand en deed het om mijn nek. Ze liet mijn bos gouden krullen over mijn schouder en rug vallen. Ze gaf me een kusje op mijn voorhoofd en zei ‘je ziet er prachtig uit. Goed gedaan je hebt je goed schoon gemaakt. Alleen een beetje lang in bad’ bij die laatste zin gaf ze me een knipoog. Ik vrolijkte gelijk op. Mam stond weer op en keek naar de mannen. ‘ga jij papa halen dat zorg ik er voor dat de heren een kop koffie krijgen.’ Ze gaf me twee klopjes op de rug om aan te geven dat ik nu moest gaan. Ik knikte en rende door het huis naar de achterdeur. Ik stormde door de achter deur en keek het weiland over waar de koeien die ik die ochtend had gemolken niets vermoedend stonden te grazen van het malse gras. Papa was nergens te bekennen. Ik rende naar de melk schuur daar was hij ook niet. Die was leeg. Ik liep naar de schuur met gereedschappen voor het verbouwen van het graan. Ook daar was papa niet. Helemaal aan de andere kant van het weiland rechts van de graanvelden stond ook een klein schuurtje. Dat was papas plek. Daar kon hij knutselen aan zijn zelf bedachte uitvindingen. Of gewoon zitten in die grote stoel dagdromen. En als hij dan klaar was met dagdromen dan schreef hij zijn dagdroom altijd op. Als het een leuk verhaaltje was las hij die dan altijd voor als ik naar bed ging. Ik rende zo snel als mijn kleine beentjes dat toe lieten naar papas schuurtje. Voor het schuurtje bleef ik hijgend staan. Papa vond het nooit leuk als ik hem daar stoorde. Maar van mama moest het dus, klopte ik op de deur. ‘binnen’ zei een zachte stem. Ondanks de zachte toon hoorde ik de ergernis in zijn stem. Hij was dus aan het dagdromen. Ik hijgde hevig en probeerde met horten en stoten het hele verhaal te vertellen ‘papa.. zij.. mannen.. vijf.. en pakte vast..’ ik deed het voor en trok aan mijn eigen haren. ‘mama.. boos.. moest halen.. jou..’ ik hijgde nog steeds en hoopte dat papa het begreep. Maar alleen al dat ik had duidelijk gemaakt dat ik hem moest halen van mama maakte hem opstaan. Hij pakt mijn handje vast en trok me het schuurtje uit. Hij liet de deur gewoon open staan. Iets wat hij normaal nooit zal doen. Hij deed altijd de schuurdeur op slot als hij weg ging. Tijdens het rennen tilde papa mij op zodat hij harder kon rennen. Hij stormde door de achterdeur. Ik fluisterde in zijn oor dat hij in de keuken moest zijn. Ik begon wild te bewegen. Papa zette me neer. ‘rustig papa, niks aan de hand’ ik pakte zijn gespierde arm en aaide het. Of ik een druk paard rustig probeerde te krijgen. De pijn en angst verdwenen uit zijn ogen. Hij streelde mijn haar ‘dank je schat’ en daar was die stralende glimlach waar mama verliefd op was geworden. Samen liepen we rustig de keuken binnen. Aan de keuken tafel zaten vier mannen en mama was nergens te bekennen. ‘goedendag heren’ groette vader hen. Drie van het bromde maar wat terug. De vierde begon te grijnzen. ‘goedendag, mijn excuses voor het verstoren van uw dag’ papa wuifde de excuses weg en ging bij ze aan tafel zitten. Voor elk van hen stond een kop dampende koffie. Maar er waren vijf koppen koffie en maar vier mannen. Papa trok me bij hem opschoot. ‘waar is mijn vrouw’ vroeg hij rustig. Ik hoorde aan zijn stem dat hij weer bang werd. ‘die komt zo weer’ lachte de man die net ook gesproken had. Ik keek de tafel rond en miste de enge man met zijn litteken. Ik kroop dicht tegen de borst van mijn vader. Iedereen bleef zwijgen de mannen dronken hun koffie op. En toen eindelijk de laatste kop leeg was, begon een van de mannen te praten. ‘Wij komen extra belasting voor onze God halen’ zijn glimlach was vuil. Ik leunde nog dichter tegen papa aan. (er was een nieuwe koning en die noemde zich zelf God. Een schande voor onze Heer) papa balde zijn rechter hand tot een vuist. Alleen ik kon dat zien. ‘wij leggen elk jaar al extra opzij dan andere burgers voor jullie “God”’ het woord God sprak pap nogal sarcastisch uit. ‘dat hadden wij vernomen en daardoor zijn wij nu pas bij u aan komen kloppen.’ De andere mannen knikten instemmend. ‘en waar heeft onze “God” al dat extra geld voor nodig?’ zelfs ik wist toen al dat het een brutale vraag was. Papa kon op dat moment opgepakt worden wegens verraad aan de koning. Maar dat gebeurde niet. De mannen vonden het alleen maar leuk dat papa steeds bozer werd. ‘om het leger aan te scherpen voor meer land voor de boeren.’ Antwoordde de man. Papa begon te grinniken. Maar werd snel weer serieus. ‘en als ik nou geen extra land hoef?’ ik vond dit gesprek maar saai. Maar met die mannen in huis en wetende dat een van hen vrij rond liep durfde ik papas schoot niet te verlaten. Ik stopte mijn rechte duim in mijn mond en liet mijn hoofd opzij glijden. Ik deed net of ik sliep. Maar ik zou niet gaan slapen tot ik wist waar mama was. Dus luisterde ik verder naar het gesprek. ‘dan heeft u geen keus. U zult deze belasting betalen.’ Papa zuchtte. ‘en wat is de prijs?’ ‘4000 kronen’ papa schoot omhoog waardoor ik bijna van zijn schoot viel. Ik opende mijn ogen van schrik en haalde mijn duim uit mijn mond om te praten. ‘wat is er aan de hand papa’ vroeg ik zo slaperig mogelijk. ‘niets liefje, ga maar weer slapen.’ Papa streelde over mijn hoofd en gaf me een kusje. Ik stopte mijn duim weer in mijn mond en ging weer tegen hem aan leunen. ‘en als ik nou weiger dat te betalen?’ vroeg papa ‘dan branden we alles plat en slepen we u voor je God die dan een passende straf voor u verzint. Vergeet niet dat in de tussen tijd uw vrouw en kind al vermoord zijn.’ Ik hoorde een paar mannen grinniken. Papa zuchtte weer. Hij legde zijn hoofd op de mijne en zei vermoeid ‘en als ik het nou niet kan betalen?’ ik hoorde hoe iemand met het lepeltje in de lege kop koffie aan het spelen was. ‘Dan moet u een bezit van die waarde mee geven’ ‘dat hebben we hier ook niet’ zuchtte papa. ‘Dat hebben jullie hier wel en we hebben het al in beslag genomen’ nu kon ik niet meer doen of ik sliep ik opende mijn ogen en keek naar de man die dat had gezegd. Hij keek papa vals aan met zijn valse glimlach. Toen wist ik het antwoord. En tegelijk met mij wist ook papa het antwoord. Hij sprong op en sloeg met zijn vuisten op tafel tegelijk riep ik geschokt ‘mama!’ ik zat op de keuken vloer en begon zachtjes te huilen. ‘waar is ze’ schreeuwde hij. Ik had papa nog nooit zo horen schreeuwen. Zijn stem werd soms weleens iets harder als ik heel stout ben geweest. Maar zo hard. Nooit. ‘bij de officier. Hij is aan het checken of ze aan alle eisen voldoet. Uw vrouw had namelijk ons al bekend dat u geen 4000 kronen bezit.’ Mijn schouders waren aan het schokken. En ik begon ongecontroleerd te trillen. En toen hoorde ik haar. Haar lichtte tred herkende ik uit duizenden. Ze slofte nooit dat hoort een dame niet te doen. Maar ze stampte ook niet dat was alleen voor de heren die indruk wilde maken. Nee, haar voedstappen waren nauwelijks te horen. Maar de zachte ritmische klik van haar zooltjes herkende ik uit duizenden. Ik haalde mijn handen weg voor mijn gezicht en draaide mijn gezicht naar de ingang van de keuken. Daar stond ze. Trots en dapper als ze was. ‘wat doe je op de grond liefje? Een dame hoort niet op de grond te zitten’ ze keek me streng aan. Ik stond vlug op en wou naar haar toe lopen. Maat toen zag ik achter mama de grote man met het litteken verschijnen en durfde ik niet meer bij haar in de buurt te komen. Mam keek recht in mijn ogen. De intensiteit in haar grasgroene ogen was overweldigend. Aan niets liet ze merken dat ze bang was. Met haar hoofd geheven en kaars rechtte houding leek het of niets haar in de weg kon zitten. Mam had net als mij gouden haren die tot haar middel rijken alleen heeft mama meer pijpen krullen en heb ik gewoon slag. ‘wat zie ik nou? Je hebt toch niet gehuild.’ Mams stem klonk streng en afkeurend. Ik boog mijn hoofd en keek naar de grond. Met de rug van mijn hand veegde ik de laatste sporen van mijn tranen weg. Mam zetten haar hanen in haar zij en riep ‘Josh! Wij slaan hier niet op de tafel wat moeten de buren wel niet denken. En straks kunnen we een nieuwe tafel kopen om dat je er met die grote vuisten van je door heen bent gegaan.’ Iedereen kon meteen zien wie er bij ons in het gezin de lakens uitdeelden. Papa draaide zich niet om naar mama. ‘je gaat niet met ze mee’ zei hij droevig. ‘wie weet wat ze allemaal met je gaan doen. Nee, ik wil het niet hebben ik behoor jullie te beschermen’ mam liep naar papa toe en legde haar hand op zijn arm en trok hem een beetje naar zich toe. Papa keek op en keek haar in de ogen. ‘zolang ze alleen mij hebben kunnen ze me niets maken’ zei ze moedig. ‘en ze zullen me verkopen als slaaf en zo hun 4000 kronen verdienen.’ Haar stem was zo kalm zo rustig. Ik liep naar mijn ouders en ging tussen ze in staan. Papa tilde me op en met z’n drieën omhelsde we elkaar. ‘zolang je maar beloof haar veilig te houden en te zorgen dat ze een sterke vrouw word heb niks om me zorgen over te maken.’ Papa begon te huilen. Als papa huilde moest het wel heel ernstig zijn. Ik omhelsde mama en fluisterde in haar oor ‘maar ik zie je toch nog wel wee terug?’ een warme traan gleed langs mijn wang. Het was niet mijn traan. Het was die van mama. ‘als ik bij God ben in het witte en ook jou tijd is gekomen dan zal ik je in het witte opwachten en met open armen ontvangen. Als het jou tijd nog niet is zal ik je terug naar het leven sturen en net zolang over je waken tot je tijd om is.’ We leken eeuwig zo te blijven staan tot een ruwe lage stem ons moment onderbrak ‘genoeg tijd verspilt. Kom we gaan.’ Twee van de vijf mannen pakte mijn moeder vast en trok haar uit onze omhelzing. Ons laatste moment samen. Papa zette me neer en wou de mannen van mama afduwen. Mama schudde afkeurend haar hoofd. ‘als jij gaat heeft ons kleine meisje niemand meer’ waarschuwde ze. Papa liep voor de laatste keer naar haar toe en kuste haar teder. Daarna deed hij afstand van haar. Mam maakte zich los uit de greep van de mannen en verzekerde ze dat ze mee zou gaan. Toen ze naar buiten liepen draaide mam zich nog een keer om om ons een hand kusje toe te werpen en te zwaaien. Ik rukte mijn hand los uit die van papa en rende op haar af om voor de laatste keer in haar armen te springen. ‘ik hou van je mam’ zei ik met gesmoorde stem. ‘ik ook van jou Serennity’ mam gaf me nog een laatste kusje en glimlachte naar me. Het was niet haar straalde glimlach waar elke man voor zou vallen. Deze glimlach was gevuld met pijn en angst en verdriet. Daarna draaide ze zich van me weg en liep met de mannen mee het pad af. Daar stonden de donkerbruine hengsten van de mannen. Mam klom lenig op het enige zwarte hengst samen met de grote man met het litteken. En weg reden ze. Ik bleef nog lang naar de stofwolk die ze achter zich hadden gelaten. Papa was al naar binnen gegaan maar had voor mij de deur open gelaten. Ik rende naar de rand van het tuin hek en schreeuwde naar mijn moeder. Die al lang te ver weg was om me te horen.
datum 14-12-11 16:49
reactie 8
DJolien
avatar Berichten: 772 		Alweer mooi geschreven,
Aangrijpelijk ook..
Als jij eens echt zal schrijfster word.
Dan zal ik zeker iets gaan kopen.
Ben nu al benieuwd na een nieuw verhaal

Knapperdx
datum 02-02-12 21:17
reactie 9
sharingan
avatar Berichten: 45 		dat compliment van jou is echt heel groot.. dat raakt echt :3
en nieuwe verhalen zitten er nog ff niet in dat moet naar je toe komen soms heb ik een kick van een maand en dan weer een aantal weken rustig

maar echt bedankt voor je grote compliment
datum 11-02-12 17:02
reactie 10
DJolien
avatar Berichten: 772 		Geen dank hoor :d you welcome
en ik zie vanzelf wel weer een verhaal verschijnen
xxx
datum 11-02-12 17:20
reactie 11
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 337 		heel mooi geschreven...liefs
datum 18-02-12 23:37
reactie 12
sharingan
avatar Berichten: 45 		Drup, het geluid brengt me terug in de werkelijkheid. Ik hoor een sleutel in het slot en de deur naar mijn cel gaat open. De jongen komt weer binnen met een dienblad met eten. Altijd het zelfde eten. Oud brood met magere kippensoep maar nu lag er ook nog een verse appel op het dienblad. Het dienblad met het eten wordt onder het tralies door geschoven. Ik sta op en loop naar het tralies. ‘bedankt voor het eten’ zeg ik vriendelijk. Ik glimlach naar hem en kijk in zijn droevige blauwe ogen. Papa had ook blauwe ogen alleen iets lichter dan die van de jongen. Hoe zou het nu met papa gaan? Ik schudde mijn hoofd om de gedachte aan mijn vader te onderdrukken. Ik kan niet verdrietig worden, niet nu. Niet waar hij bij is om me te zien, ik verander mijn gezichtsuitdrukking en glimlacht naar hem. De jongen geeft alweer geen kik. Hij draait zich loom om, om weer we weg te lopen.
Drup, ik moet hier weg komen en hij is mijn enige kans. Moet tot hem door kunnen dringen. Het moet. ‘wacht’ Mijn stem klinkt zo hard dat ik er zelf van schrik al was het enkel maar een fluistering. De jongen stopt even. Niet dat hij echt stil staat meer dat de tijd een seconde voor hem stil staat. Die ene seconde zou niemand opmerken. Alleen omdat ik hem zo scherp in de gaten houd maakte mij de kleine beweging op merken. Maar hij kijkt niet achter om en praat ook niet terug.
Drup, het is al een verbetering. Ik weet nu zeker dat hij niet doof is en ook niet gehypnotiseerd. De jongen sluit de deur achter zich. Waarom zouden ze zoveel deuren hebben? Als ik al niet door het tralies voor mijn neus kom. Ik pak het dienblad en ging onder het raam met mijn rug tegen de muur zitten. Ik pak de kom soep en breng het naar mijn mond. Ik neem een nipje. Tot mijn verbazing is de soep nog een beetje warm. Ik omklem de kom van de soep met mijn handen bang om het te laten vallen. Drup, zou dit een manier van de jongen zijn om met mij te communiceren? En wil hij hier mee zeggen dat hij met me mee leeft? Dat hij me gaat helpen hier weg te komen? Ik nam nog een slok. Na al die tijd krijg ik eindelijk weer een sprankje hoop. Ik neem nog een slok. De soep is best lekker. In ieder geval beter dan al die andere daar voor. Hoe zou hij van plan zijn mij hier uit te halen? Hij heeft geen sleutel van het tralies. De kom is nu al half leeg. Ik pak een stukje oud brood en dip het in de soep. Drup, de soep wamt me van binnen uit op. Een geweldig gevoel is dat. Het brood en de soep is op. Ik kijk naar de appel. Die bewaar ik voor straks als ik weer een beetje trek krijg. Ik besluit om te proberen nog warmer te worden. Ik ga rondjes lopen in de cel. Elke keer als ik het raam passeer is dat een rondje spreek af met mezelf. En ik moet er 100 doen. Ik loop, rustig.
Drup, na 50 rondjes raak ik de tel kwijt. Ik besluit dat ik nu wel duizelig genoeg ben en stop met de rondjes lopen. Ik ga weer tegen de muur zitten en wacht tot de duizeligheid weg trekt. Ik kijk naar de appel. Ik wil hem zo graag eten. Maar zeg tegen mezelf dat ik moet wachten tot ik echt honger krijgen. Ik leg de kom van de soep over de appel om het een beetje te beschermen tegen de schimmels in de cel. Ik sta weer op en begin te sprinten van muur naar muur de hele tijd heen en weer. Na enig tijd zit mijn jurk aan mijn rug vastgeplakt. Ik heb het warm gekregen van de inspanningen en buig voor over om uit te hijgen.
Drup, het begint alweer te schemeren. Tevreden pak ik de appel onder de kom vandaan en zet mijn tanden er in.
Drup, terwijl het sap van de appel langs mijn mondhoeken naar beneden sijpelt begin ik te twijfelen. Wat nou als ze willen dat ik langzaam sterker word omdat mijn tijd in de cel er bijna op zit? Van die gedachte word ik bang. Ik wil het van me afzetten en weer genieten van de appel maar kan het niet. De beelden van die enge mannen die me mij papa weg haalden kwam langzaam terug. Ik wil het niet ik doe mijn best er tegen te verzetten. Me te verzetten tegen de herinnering aan de koude en misselijkmakende tocht naar de cel.
Drup, te laat de beelden zijn er al.

ik moet toe geven dit is het eerste verhaal dat ik uit spontaniteit schrijf. meestal heb ik al een heel idee in mijn hoofd over hoe het verhaal moet gaan. maar bij drup.. ales wat ik er neerzet is op moment zelf bedacht wat best moeilijk is want je bent toch voor een deel inspiratieloos...

dus ondanks mijn gebrek aan inspiratie hoop ik dat het toch nog steeds een beetje pakt en dat het niet te saai is geworden
datum 19-02-12 11:18
reactie 13
TheyCallMeMelissa
avatar Berichten: 78 		Ik vind het... zooooo moooi en aangrijpend
Vooral bij het tweede deel was ik aan het wenen, zo diep zat ik in het verhaal.
Je bent echt goed, doe zo door ! Ik hoop dat er vervolg komt, het is echt niet saai!
Liefs, Melissa
datum 19-02-12 13:53
reactie 14
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 46 		Uppieeeeeeee voor jou!
Ga verder, je schrijf echt geweldig! <3
datum 20-02-12 09:28
reactie 15
DJolien
avatar Berichten: 772 		o my god!! Dit word gwn een boek hihi <3 Ik heb er vluchtig door gelezen zal vanmiddag beter lezen, maar het ziet er goed uit alweer nice nice nice nice.
Naar boven

1 2 Volgende »

Reageren op: drup..

Reageren is alleen mogelijk als u ingelogd bent, klik hier om in te loggen. Heeft u nog geen account? Klik dan hier om u te registreren.