1001 Gedichten
Korte verhalen check: Fleur.
 22-04-10 13:49startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Lieve Fleur, Ik weet niet waarom ik je nog schrijf. Blijkbaar heb ik ergens hoop, al weet ik dat alles verloren is. Ik weet ook niet waarom ik me nog aan je vasthoud, als een oude vrouw die zich vastklampt aan de haren die ze ‘s ochtends op haar kussen terugvindt. Vond ik je maar terug op mijn kussen, vond ik je maar. Misschien doe ik niet goed genoeg mijn best. Misschien heb ik mijn best wel te veel gedaan. Ik weet het allemaal niet meer. Misschien zou ik je niet alleen maar moeten schrijven, maar iets heldhaftigs moeten begaan. Via het muurtje bij de achterdeur naar je slaapkamer klimmen, zoals ik vroeger ook deed, om vervolgens te zien hoe hij zachtjes zijn nagels in jouw rug klauwt, hoe hij lieve dingetjes in jouw oor fluistert, hoe zijn ring om jouw vinger glinstert. Ik wil zijn vingers breken, stuk voor stuk in mijn handen voelen knakken, de hele buurt en omstreken bij elkaar schreeuwen van verdriet, ik wil alles kapot maken, lieve Fleur, maar daar zou ik nooit het lef voor hebben. Daarom schrijf ik je. Papier liegt niet, maar verzwijgt wel die dingen die mij het schrijven zouden kunnen beletten. Dat begrijp jij vast niet, want je vond mij nooit belangrijk genoeg om vastgelegd te worden. Letters op papier verdwijnen niet, maar zullen voor altijd blijven. Je snapte het niet, hoe kon je ook. Wat getuigt er meer van mijn gebrek aan zelfvertrouwen dan dat ik denk dat deze slordig geschreven woorden het meest waardevol zijn aan mij? Boven alles leg ik mezelf niet vast. Ik bevrijd mezelf van jarenlange lasten. Met iedere zin die er eindigt, valt er eentje van mij af. Weer een regel die ik van me af kan leggen, weer iets dat ik tot in de nacht verzwegen heb en het daglicht toon. Jou, ons, ik probeer het vast te houden. Niet onze persoonlijkheden, maar wie we samen waren. Wie jij was. Het idee van ons in woorden, dat er tenminste iets tastbaars van over blijft. Ik ben bang dat ik je niet meer zal zien. Kom alsjeblieft Fleur, kom. Ik herinner me die dag nog goed. Het was de derde zaterdag van mei, en je droeg dat witte jurkje met die lage rug die zo scherp afstak bij je gitzwarte haar. Ik dacht dat je Rachel heette, of Sandra, of Bianca. Ik verwachtte niet zo'n zachte naam als Fleur. Ik was trots om met zo'n mooie vrouw aan mijn zijde te lopen. Ja, je was een vrouw, geen meisje meer. Zelfs toen wist je al beter wat ik wilde dan ikzelf. Als een onbeholpen jongen stond ik in het bos, te beduusd om te bewegen. Jij had de touwtjes tussen je tanden en ik werd alleen door jou bewogen. Je was mijn zwaartekracht en ik het jongetje die met al je woeste stormen en lieve briesjes mee voer. Ik buig te gemakkelijk onder een vrouwenhand, en dat wist je. Ik had nooit verwacht dat je daar misbruik van zou maken, en daar kan ik nog steeds om glimlachen. We weten beiden dat je het uit me moest trekken, maar ik vergeet nooit meer die eerste keer. Hoe ik blozend in de badkamer stond, mijn hoofd op hol geslagen met meer dan driehonderd gedachtes die ik niet wil ophelderen. Een hairflip met je lange lokken was genoeg om mij slappe knieën te bezorgen. En dat wist je, je weet het nog steeds. Nooit is iemand zo eerlijk tegen mij geweest door simpelweg te lachen om mijn magere, onvolgroeide lijf, maar vooral om mijn schaamte. Ik koester die lach nog steeds, Fleur, ik koester jou nog steeds. Denk jij ook nog wel eens terug aan ons, aan toen, aan mij? Aan die slungelige jongen met zijn borstelige wenkbrauwen, zijn donkerbruine krullen en zijn lome blik die altijd op de grond gericht was, omdat hij amper durfde te kijken naar die mooie, jonge vrouw, die zonder enige gene alle ruimte innam. Ik hield direct van je schaamteloosheid, al zou het later mijn ondergang worden. Je eiste de ruimte op, en alles en iedereen die je wou. Iedereen bekeek jou met bewonderende ogen, maar jij zette je zinnen op mij, uitgerekend die verlegen jongen. Je moet geweten hebben dat je me zou breken, mooi meisje, je moet het geweten hebben. |
| 26-04-10 23:56 reactie 1
|
|
|
neil Berichten: 2 |
Diep respect voor dit mooie korte verhaal. Het begin is een beetje onwennig, ik bedoel daar mee zeggen dat ik niet helemaal precies weet waar je naar toe wilt! Maar na alinea 3 word alles duidelijker en misschien zelfs een beetje herkenbaar! |
| 01-06-10 18:55 reactie 2
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Ahw, dankjewel.  Ik wil eigenlijk ook niet gelijk duidelijk maken wat de context van het verhaal is, dus in wezen is jouw aanmerking voor mij een compliment, dankjewel. |
| Naar boven | |
Berichten: 904 
Berichten: 2