1001 Gedichten
Korte verhalen check: Sprietje.
 15-02-10 17:25startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 1 |
Sprietje is een elfje gelijk al de anderen, klein en fijn, je kunt het dragen in de palm van één hand. Een lief gezichtje met donkergroene ogen, die je een beetje brutaal aankijken, vrank en vrij. Toch voelt het kleine ding zich niet altijd even zeker van zichzelf, ze trekt zich wat terug, zondert zich wat af van de grote elfenwereld. Wat kan daar nu de oorzaak van zijn? Elfjes hebben toch altijd héél bijzondere gaven! Dat is ook zo, maar Sprietje voelt zich toch een buitenbeentje. Al de elfjes hebben lange blonde haren of toch minstens een lichte kleur, zij loopt rond met een grote rode krullenbol. Op haar voorhoofd rondom haar kleine gezichtje tot achter op haar rug, hangen lange grote dikke rode krullen. De elfenkoningin vindt het prachtig, ook heel uitzonderlijk, de andere elfjes echter hebben er plezier in haar te plagen op allerlei manieren. Onder elkaar noemen ze haar ‘Rode Spriet’ of gewoon ‘Roodvonk’. Elfjes weerkaatsen immers s’nachts het maanlicht. Sprietje lijdt er onder, ze wil het de anderen niet tonen, vandaar haar af en toe té brutale houding. De koningin is er ook niet zo gelukkig mee, ze houdt niet van onrust in haar elfenland. Dagen lang loopt ze te piekeren hoe ze Sprietje zou kunnen helpen, de anderen duidelijk maken dat het een mooie kleur is, een kleur net zo goed als al de anderen, méér nog het is iets bijzonders! Ze had al haar plantenkennis overlopen, om te zien of er nu echt niets op te vinden was. Iets wat de kleur van Sprietjes haar zou verlichten ofwel helemaal donker maken. Maar helaas haar kennis schoot te kort! Ten einde raad ging ze dan maar op bezoek bij Thomas de boskabouter! De wijze kleine man haalde er al zijn dikke plantenboeken bij, samen zochten en bladerden ze uren aan een stuk. ‘Eureka’ riep Thomas dát zou het kunnen zijn! Hij wees de koningin een recept, gemaakt met de bloempjes van kamille, gemengd met rozenwater, een koffielepeltje honing en een paar druppeltjes citroensap. Het moest worden gekookt, lang genoeg staan pruttelen tot je er een smeuïg papje aan over hield. In het oude boek stond geschreven: “het resultaat zou fel verblekend zijn,â€. De oude kabouter had immers de slimste boeken die er ooit geschreven waren. Ja, nu snapte de koningin het ook, het was de bedoeling de haren van Sprietje er mee in te wrijven, een tijdje laten inwerken, zó zou het veel lichter worden. Meermaals met fris bronwater spoelen en klaar was kees! Bij thuiskomst riep ze Sprietje bij zich, vertelde haar het plan, samen gingen ze aan de slag. Het mengsel rook wel een klein beetje bitter maar dat had Sprietje er graag voor over. Ongeduldig wachtten ze beide op het resultaat, wel het was verbluffend, bijna een wonder. De haren van het kleine elfje waren nog altijd lichtrood van kleur maar er lag een schijn over van puur goud. Het zonlicht in haar haren gaf nog eens een extra gouden glans. Sprietje was wel blij maar toch nog een beetje angstig. ‘Laat het maar aan mij over’: zei de koningin. Ze verstopte Sprietje onder een grote tros margrieten in het elfenpark. De grote witte bloemen met hun geelgouden hart leken haar dé perfecte schuilplaats. Op haar wens verzamelden de andere elfjes zich om Hare Majesteit te vergezellen op een wandeling door het park. Langzaam en druk kwetterend liepen ze samen van het ene bloemenperk naar het andere. Ze naderden stilaan de margrieten, één van de elfjes riep ineens: ‘Majesteit kijk, ginder tussen die margrieten, daar ligt precies een gouden bal hij schittert in de zon.’ Iedereen zag het nu en ze riepen in koor: ‘Wat mooi, mogen we er mee spelen?’ In gedachten lachte de koningin, haar plannetje scheen te lukken. ‘Ja hoor jullie doen maar’: zei ze. Het hele groepje haastte zich om als eerste de bal te kunnen pakken, vele handen grepen ernaar. Groot was de verwondering toen ze dichterbij gekomen Sprietje herkenden. De oh’s en de ah’s vlogen in het rond. Sprietje, blij dat ze eindelijk uit haar schuilplaats kon, stond een beetje beteuterd te kijken, midden in het uitgelaten groepje. Wat is er gebeurd, wilden ze weten. Allemaal gaven ze toe dat het prachtig was en héél speciaal. De nu bijna gouden krullen dansten over en weer rond Sprietjes kleine gezichtje. Bij elke beweging zorgde de zon ervoor dat het net leek of er kleine lichtjes in haar krullen aan en uit sprongen, mooier nog dan die van de kerstboom. De koningin gaf uitleg, vertelde wat er gebeurd was en waarom ze het gedaan had! Nu was het de beurt aan de anderen om een beetje verlegen te zijn. Sprietje moest er echt om lachen, de spanning was dan vlug verbroken, als een grote zwerm bijtjes dwarrelden ze door elkaar. Gedaan met plagen er werd gelachen en plezier gemaakt, dat was het nu net wat de koningin gewild had. Zó keerde de rust weer terug in Elfenland, van toen af was Sprietje opgenomen door de anderen, gewoon een elfje in de grote groep! Bomi 2004, |
| 17-02-10 23:27 reactie 1
|
|
|
DannyR Berichten: 65 |
Haha, zeker leuk verhaaltje!  |
| 20-02-10 15:52 reactie 2
|
|
|
shannen verhagen Berichten: 897 |
Heay, Echt een leuk verhaaltje |
| Naar boven | |
Berichten: 1 
Berichten: 65 
Berichten: 897