1001 Gedichten
Korte verhalen check: Het verdwenen meisje
 17-01-10 18:31startpost
|
|
|---|---|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Ik ben héél benieuwd naar de reacties. -- Van alles dat ze was, was ze nog het meest van mij. Niet van de vogels die voor haar zongen, niet van de bloemen op haar huid, zelfs niet van alle mensen die trachtten haar lief te hebben, maar dat nooit hebben gedaan. Nee, ze was zo vrij als de allermooiste vlinder en ze was van mij. Ik hield van haar. Natuurlijk hield ik van haar, meer dan wat dan ook. Het groeide zelfs, werd met de dag een beetje meer. Ze was een deel van mij, en soms bijna te zwaar om met me mee te dragen. Als ze me vertelde dat ze jaloers was op mijn donkere volle wimpers, sloot ik mijn ogen en dacht ik aan alle mosselfeesten die we samen meegemaakt hadden. Ik hield van de geur van haar haren. Pepermunt en pijptabak, het is vastgeschroeid aan mijn reukorgaan. Ik heb waarschijnlijk meer van haar gehouden dan ze zelf durfde. Ik ben het zat, ik pik het niet langer, al die treurende gezichten rond haar graf. Ze hebben er niets te zoeken, helemaal niets! Ze was van mij. Ik wou dat de kraaien hun ogen zouden uitpikken en wegjagen. Weg, ver weg van mijn geliefde. De uilen hebben voor haar gebeden, maar het mocht niet baten. Ze zei altijd dat ze naar de elfjes wilde, ze wilde vleugels om te vliegen, de hemel op orde roepen en de verdorde bloemen op de heide kleur influisteren. Ze wilde leven in een sprookje. Mijn liefste hield van sprookjes. Dus ik heb haar geholpen. Ja, ik heb hét gedaan. Het was háár keuze. Ik wist dat ze het wilde toen ik mijn handen naar haar keel bracht. Ik wist dat ze het wilde toen ik mijn greep verstevigde en haar naar lucht zag happen. IK kuste haar tranen. Dit was wat ze wou. We lagen in het veld, de wind streelde haar gezicht die wel huilde, maar niet snikken kon. Ik kuste haar bleke lippen. Ik heb haar vrijgelaten door haar vast te houden tot de laatste tellen. Niemand zag ooit wat met haar gebeurde. Ik zag het wél, toen er al geen uitweg meer was. Wanneer ze zei dat ze het niet meer uithield, begreep ik haar. Iedere dag was een eindeloze vertraging. Dus ik heb haar haar eigen sprookje gegeven, ze mag nu de engeltjes betoveren met haar felblauwe oogjes, waar ze ooit mijn hartje mee won. |
| 18-01-10 17:10 reactie 1
|
|
|
glenovic Berichten: 100 |
de verhaallijn zelf is heel boeiend een jongen die zijn eigen geliefde dood omdat zij dat wou. (althans dat begreep ik ervan) wat je goed hebt gedaan is de drie delen die je er in hebt gebracht. eerst vertel je hoeveel hij van haar hield waarna je een soort plot wisseling hebt aangebracht. hier vertel je over de dood van zijn geliefde waarna je in het derde deel de dood zelf beschrijft. een vleugje kritiek in je laatste alinea zeg je:" Iedere dag was een eindeloze vertraging" maar waarom is ze ziek, wordt ze gepest of zijn er andere redenen het kan natuurlijk zo zijn dat het zo bedoelt is als open einde maar sommige mensen willen dan die vraag beantwoordt hebben. mij persoonlijk maakt het niet uit ik hou wel van een goed open einde of gesloten. groeten glenn |
| 18-01-10 20:30 reactie 2
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Dankjewel. Allerleerst, misschien heb ik het verkeerd geschreven. Het meisje wou helemaal niet dood. Dat maakt de ik-persoon zichzelf wijs. Het meisje had het altijd over dromerige dingen als sprookjes en vliegen, waardoor de ik-persoon dácht dat ze dood wilde. Zijn liefde voor haar zat zó diep dat hij haar dat 'gunde'. Het is inderdaad mijn bedoeling geweest het in drie stukken te schrijven. Ik vind dit 'verhaal' te kort en te abstract voor een gesloten einde, vandaar dit. Liefs |
| Naar boven | |
Berichten: 904