1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Korte verhalen check: nachtmerrie

1
datum 09-01-10 17:42
startpost
glenovic
avatar Berichten: 100 		Leanora dacht daar niet aan ze was in een diepe slaap die haar naar een andere wereld bracht. Het was er koud en kil. Ze keek om zich heen en zag allemaal huizen die haar bekend voorkwamen. Ze liep over de straat van kinderkopjes. Ze hoorde en zag niemand. Er heerste een kille stilte die haar onbehagelijk gevoel gaf.
“Er zijn hier toch wel mensen” dacht ze.
Ze vond de stilte niets ze wou iemand zien of spreken. Ze wou weten waar ze was en of dit echt was. Ze kon haast niets zien er was geen zon noch maan en sterren. De lucht was zwart terwijl er dikke mist zich door de straten verspreiden. Ze legde haar hand op een muur van een huis maar voelde geen steen of hout. Ze voelde iets wat ze nog nooit eerder had gevoeld. Het was een koud en kil gevoel. Het zorgde ervoor dat haar nekharen overeind gingen staan en er rillingen langs haar rug omhoog liepen. Ze trok zo snel ze kon haar hand terug en keek er angstig naar. Er was niets bijzonders te zien maar het leek alsof haar hand langzaam in iets anders veranderde toen ze de muur vasthield. Uit het niets klonk een kinderlach door de straat. Ze keek geschrokken naar het einde van de straat wat ze door de dichte mist nog net kon zien. Haar hart begon harder te kloppen ze kon het voelen het leek alsof haar hele lichaam mee begon te bonken steeds sneller en sneller.
“Wie, wie is daar” vroeg ze angstig.
Weer klonk de kinderlach terwijl ze een schim razendsnel voorbij zag rennen aan het einde van de straat.
“Hallo, is daar iemand” vroeg ze nog angstiger terwijl haar handen klam werden. Weer hoorde ze de kinderlach nu iets verder. Ze liep langzaam met kleine pasjes naar het einde van de straat hoe dichterbij ze kwam hoe langzamer ze ging. Ze keek angstig naar de straat waar de schim zojuist was in gerend. Ze kon niets zien door de dichte mist. Ze liep de straat in om de anderhalve meter keek ze terug. Ze was bang dat iemand haar volgde. De mist werd dunner maar ze zag nog steeds niets. Ze dacht dat ze gehuil hoorde. Ze bleef doodsbang staan. Ze hoorde gesnik. Iemand was aan het huilen. De mist trok zich nog verder weg en langzaam aan verscheen er iets. Leanora’s bevroor ze kon zich niet meer bewegen haar spieren luisterde niet meer naar haar. De gedaante werd steeds zichtbaarder terwijl de mist langzaam aan weg trok. Het was een klein meisje. Ze stond met haar rug naar Leanora toe en huilde. Ze had een witte nachtjapon aan waar gaten in zaten. Haar, haar was verwilderd en de pop die ze vasthield miste een arm en een been. Leanora kreeg medelijden met het kleine meisje wat met een gebogen hoofd voor haar stond te huilen.
“Waarom huil je kleine meid” vroeg ze.
Het kleine meisje stopte abrupt met huilen en leek geschrokken.
“Jij” bracht het kleine meisje uit.
Haar stem klonk niet als een stem van iemand van haar leeftijd zou moeten klinken. De stem was zwaar en kil bijna mannelijk. Leanora schrok en wou een stap naar achter doen maar haar lichaam weigerde.
“Wie, wie ben jij” vroeg ze bang.
“Ken je me niet meer dan” vroeg het meisje huilend.
Haar stem klonk nu weer normaal laag en zacht.
“Nee” zei Leanora terwijl ze angstig naar het meisje keek.
“Het verbaast me niets” zei de zware kille stem.
“Wie ben jij” riep Leanora.
“Je kent me echt niet meer” zei de zachte huilende stem.
Leanora keek angstig naar achter. Ze wou weg rennen maar waar naar toe. “Waarom wil je weg Lea” vroeg de zachte stem.
“Of moet ik Leanora zeggen” zei de zware mannelijke stem.
“Hoe ken jij me naam, wie ben jij” riep Leanora.
Ze keek angstig naar het kleine meisje. Het meisje draaide zich langzaam om haar handen en gezicht waren grijs net als haar nachtjapon wat door het vuil grijs was geworden.
“Ken je me niet meer” zei de zware kille stem.
Leanora voelde haar spieren weer ze waren niet langer verlamd door de mist die in de straten hing. Ze draaide zich om en rende zo hard ze kon weg.
“Waarom ren je Leanora” zei de zachte huilede stem van het kleine meisje wat door de straten galmde alsof het door een duizend kleine meisjes werd geschreeuwd. Leanora sloot haar ogen ze wou de stem niet meer horen en het meisje niet meer zien. Ze rende en rende voor zolang ze kon volhouden. De straat leek eindeloos lang er kwam maar geen eind aan. Leanora’s benen werden vermoeider en voelde steeds zwaarder aan. Iedere stap ging meer energie kosten dan de vorige.
Ze wou niet stoppen voor de zware kille mannelijke stem die schreeuwde met het geluid van een duizend mannen: “Leanora, je hebt me verlaten” en de kinderlijke zachte huilende stem: “Lea, waarom ren je weg voor me”.
Hoe verder ze rende hoe harder de stemmen werden. Ze keek doodsbang om.
Het kleine meisje zweefde achter haar aan schreeuwend en huilend: “Lea waarom, waarom ren je weg”.
“Leanora ren niet weer weg”.
Ze struikelde, een kinderkopje wat uit de weg stak was te hoog voor haar vermoeide benen. Ze viel hard op de grond haar knieën en ellebogen lagen open, haar lip bloede. Ze keek doodsbang naar achteren. Het kleine meisje schoot op haar af een helse kille kreet schreeuwend.
“Nee” schreeuwde Leanora zo hard ze kon.
“Leanora” riep een verontruste stem.
“Wat is er” riep een andere stem.
Leanora zat recht overeind in haar bed bezweet en hijgend. Ze keek om zich heen en zag de lijkbleke gezichten van Alvaira en zijn ouder en haar oma Lilly. Alle staarden haar verontrust aan. “Wat is er gebeurt Leanora” vroeg Alvaira bezorgd. “Het zal wel gewoon een nachtmerrie zijn geweest” zei Leanora terwijl ze op adem probeerde te komen. Ze keek naar buiten door het kleine raampje wat een kleine hoeveelheid maanlicht de kamer in liet schemeren.
“Rustig Leanora het was gewoon een droom” zei ze tegen zichzelf.
Ze sloot even haar ogen en keek weer naar het kleine raampje.
“Laat me met rust” schreeuwde ze.
Ze sprong over haar bed naar haar oma. Ze zag het kleine meisje zwevend voor het kleine houten raampje. Er gleden kleine rode tranen van bloed vanuit haar ogen over haar wangen.
“Wat is er Leanora wat zie je” riep Alvaira’s moeder bezorgd terwijl ze naar het lijkbleke gezicht van Leanora keek.
“Daar bij het raam” piepte ze.
Iedereen wende zijn blik naar het kleine houten raampje maar zag alleen de duisternis van de nacht.
“Er is niets Leanora” zei Alvar.
Ze keek doodsbang naar het raampje en zag niets. Het kleine meisje met de gehavende pop in haar witte grijze hand die ze nog een seconde geleden zag was verdwenen. Ze begon te huilen. Was dit allemaal een grote nachtmerrie of was het echt. Ze kon zich er niet toe zetten om op haar vragen te antwoorden. Ze was te moe het was in het holst van de nacht en de zon zou pas over een paar uur opkomen. “Mijn excuses dat ik jullie heb wakker gemaakt, het was vast een nachtmerrie” zei Leanora terwijl ze haar tranen droogde en weer terug in haar bed ging zitten.
Ze keek vermoeid uit haar ogen naar de rest. Alvaira boog zijn hoofd het voelde zwaar aan. Hij had nog geen oog dicht gedaan maar nu werd hij toch slaperig. Hij keek naar het bed van Leanora en zag twee kleine vlekjes bij haar knieën.
“Wat is dat” vroeg Alvaira terwijl hij er naar wees.
“Wat is wat” vroeg Leanora die niet precies wist wat Alvaira bedoelde.
Hij liep naar haar bedeind en bleef naar de twee vlekken staren.
“Dat, wat is dat” vroeg Alvaira nogmaals en ook dit keer wees zijn vinger naar de twee kleine vlekken op het laken bij Leanora’s knieën.
Iedereen volgde Alvaira’s vinger en zag ook de twee kleine vlekjes bij haar knieën. “Het zal vast wel stof zijn of iets dergelijks” zei zijn moeder.
“Sinds wanneer is stof rood” zei Alvaira terwijl hij zich over de twee vlekken boog.
Hij sloeg het laken naar achter om zo Leanora’s knieën te kunnen zien.
“Ben je gevallen in je nachtmerrie” vroeg Alvaira terwijl hij haar ernstig aankeek.
“Ik wil het er niet overhebben” mompelde Leanora.
“Ben je gevallen Leanora” vroeg Alvaira nogmaals vastbesloten om een antwoordt te krijgen.
“Alvaira laat haar toch met rust” zei zijn moeder.
Ze keek hem streng aan wat wel vaker deed als Alvaira iets niet mocht.
“Ja” mompelde Leanora.
“Alvaira” zei Gwendolijn streng.
“Nee, kijk dan moeder” zei Alvaira.
Hij wees naar de knieën van Leanora die kapot en bebloed waren.
“Als Leanora droomde en ze viel in haar droom hoe kan het dan dat haar knieën bloeden” zei Alvaira.
Hij keek van zijn moeder naar zijn verwarde vader.
“Je lip bloed ook” zei Alvar.
Niemand had het tot nu toe gemerkt dat Leanora’s lip bebloed was. Gwendolijn liep naar Leanora en hielp haar overeind.
“Een goede douche kan denk ik geen kwaad” zei ze.
Geluidloos verlieten Gwendolijn en Leanora de kamer. Alvaira, Alvar en Lilly bleven verward achter.
datum 11-02-11 17:33
reactie 1
klavertje-88
avatar Berichten: 1 		Dat is wel een erg mooi gedicht,
wel erg lang
datum 11-02-11 19:49
reactie 2
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 11 		is dit een verhaal of gedicht???
het is erg mooi en zoals klavertje-88 al zei: het is erg lang maar dat maakt niet uit, mooi i shte zeker!!!
datum 09-07-11 16:37
reactie 3
LovelyWords
avatar Berichten: 38 		Mooi verhaal ;d !!!


xx
datum 17-10-11 13:52
reactie 4
notesforyouuw
avatar Berichten: 14 		Mooi, wat is nu met dat meisje en wie is dat wenend meisje en van wie of wat is die stem??? Ik wil meer lezen!! $uper!!! xd
datum 06-08-13 00:35
reactie 5
Patros-Fibros
avatar Berichten: 4572 		Wanneer komt het vervolg?? Echt leuk om te lezen, al is het minder leuk om mee te maken
datum 06-08-13 22:11
reactie 6
Verwijderde gebruiker
avatar Berichten: 4562 		Omg, dit is spannend, ik wil meer
Hoe raar het ook klinkt, ik werd bang, maar wil meer lezen !
Naar boven

1

Reageren op: nachtmerrie

Reageren is alleen mogelijk als u ingelogd bent, klik hier om in te loggen. Heeft u nog geen account? Klik dan hier om u te registreren.