1001 Gedichten
Stel je voor: van ego tot ik...
 15-12-09 15:36startpost
|
|
|---|---|
|
Claude-Michel Berichten: 4 |
In het land der blinden, kan éénoog helder zien, maar wie is nu de koning, die ik vanuit mijn ziel bedien Die niet ziet, maar luistert, naar de zin achter ieder woord, die zich niet laat leiden, door het ego wat verstoort. achter het harnas van de man, de kantelenmuur, schuilt een heel klein prinsje kwetsbaar, rein en puur. Claude-Michel |
| 15-12-09 16:46 reactie 1
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Wel, je hebt je origineel voorgesteld. Welkom op de site, welkom het forum. |
| 15-12-09 17:15 reactie 2
|
|
|
Claude-Michel Berichten: 4 |
Dank je wel voor je compliment! Ik zie dat je al 51 gedichten hebt geplaatst en ben benieuwd om ze te lezen. Hoe was het voor jou toen je voor het eerste met je billen bloot ging in dichtelijke zin? |
| 15-12-09 17:43 reactie 3
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Ik heb inderdaad 51 gedichten geplaatst. Daarvan moet ik eerlijk toegeven dat ik mijn 'nieuwste' ook beter vind dan de oudere, en dat ik lang niet alle gedichten heb ingestuurd als wat ik geschreven heb. Ik ben altijd bezig geweest met schrijven. Als klein meisje ging ik verhaaltjes schrijven over mijn knuffelfamilie, die ik dan aan mijn ouders voorlas. Ze hebben me altijd gestimuleerd door te gaan, al weten ze niet veel van het dichten af. Toen ik een jaar of 13 was ben ik begonnen met dichten. Tot zover je het dichten kunt noemen, laten we zeggen; ik ging rijmen. Ik ontdekte deze site een tijd geleden en heb wat gedichten ingestuurd die ik toen destijds 'wel goed' vond. Ik kreeg positieve reacties en ben me toen verder gaan orienteren, dichtbundels van grote schrijvers gaan lezen en me gaan verdiepen in de poezie. Ik heb daar enorm van geleerd en heb gemerkt dat mijn eigen schrijfsels ook vooruit gaan. Sinds kort ben ik ook weer verhalen gaan schrijven, waar de kennis van het dichten goed te pas aan komt. Dus ja, Roos haar levensverhaal! Echt met de billen bloot ben ik nog niet gegaan, tenminste, ik weet niet in welke context ik het moet opvatten. Ik ben pas 17, en mijn moeder heeft af en toe iets gelezen, maar daar houdt het ook bij op. Laten we de vraag dan wederzijds stellen! |
| 15-12-09 18:29 reactie 4
|
|
|
Claude-Michel Berichten: 4 |
Ik wil graag beginnen met reageren op het stukje leeftijd Roos, de vraag is niet hoe oud je lichaam is, maar de vraag is: hoe oud is jouw ziel? Dat wij mensen willen kwalificeren naar de leeftijd in dit leven, wil niet zeggen dat die kwalificatie gerechtvaardigt is. In feite zou je vanuit de ontwikkeling van de mensheid zelfs het tegenovergestelde kunnen trekken. De groei van ons als mensen is voortschrijdend en daarmee staan de jongsten generaliserend juist boven de ouderen op de ladder van groei. En dat Roos, is duidelijk te lezen in de dubbele lagen van een aantal van jouw gedichten. En ja, de 1 is beter dan de ander en zelf zul je zeker daarin ook je eigen ontwikkeling zien. Je manier van schrijven die verandert in de loop der tijd. Maar aan de intensiteit van de zinnen achter jouw woorden die jouw gedichten vormen is de gevoeligheid van een hoog sensitief mens te zien en daarmee jouw erkelijke leeftijd  Vwb de billen bloot... laten lezen wat ik heb geschreven is toch een hele drempel voor mij om over te gaan.. vanuit de veilige haven van mijn eigen gedachten het toevertrouwen aan de wereld.. de vraag of iemand mij verstaat in de diepere betekenis van de woorden.. of blijven mijn gedachten achter de gedichten onbegrepen.. Daarom ben ik heel benieuwd naar de reacties op mijn gedichten. Hoe is dat voor jou? |
| 15-12-09 19:32 reactie 5
|
|
|
Verwijderde gebruiker Berichten: 904 |
Je hebt gelijk wat betreft de leeftijd. Ik ben van mening dat de basis wat je van huis meekrijgt het opstapje is, maar dat de keuzes die je als 'puber' maakt beslissen in hoeverre jouw denkwijze zich beperkt of vergroot. Mijn lichaam is 17, ik zou niet weten hoe oud mijn ziel is, maar ik heb vaak het gevoel dat het niet in evenwicht is. En dat heb ik al sinds ik jong was. Ik heb aandachtig je opmerking over mijn gedichten gelezen, fijn om te horen. Zou je het misschien iets verder kunnen toelichten? Zoals je zelf al aangaf vinden mensen reacties op gedichten fijn. Laten we zo stellen dat elke lezer een gedicht anders bekijkt. Ikzelf bekijk een gedicht in twee fases. De eerste fase is kijken of het gedicht fictie of non-fictie is geschreven. Dan welk gevoel, of welke gedachten en/of boodschap erachter zit. In hoeverre laat de schrijver het doorschermeren, wat probeert hij te vertellen? Welke woorden hij gebruikt om dit vertellen maakt ook een aantal dingen duidelijk. De tweede fase is kijken naar de opbouw van het gedicht. Ik houd niet van rijm, maar toch zal ik blijven kijken of het aantal lettergrepen klopt. Het metrum moet fijn en soepel lopen, zonder gedwongen over te komen. Zitten er cliché's in? Welke aandacht is er aan interpunctie besteedt? Een heel traject voorafgaand mijn reactie. Niet elke lezer zal dit doen. Er zijn altijd mensen die van de 'ik-hou-van-jou-ik-blijf-je-altijd-trouw' gedichten houden, en die zullen de gedachten achter jouw gedicht niet begrijpen. Ik heb ze met veel plezier gelezen, en ik zie ze wel. Daar wil ik je ook nog even over complimenteren. Iemand anders jouw gedichten laten lezen is altijd 'eng'. Ook ik vond dit, en toch ben ik heel blij met de keuze die ik gemaakt heb. Al weet eigenlijk niemand uit mijn naaste omgeving dit. Waarom weet ik niet precies, maar het voelt soms alsof er een klein 'taboe' op dichten hangt. Als dichter wordt je direct in een hokje geplaatst als iemand psychische problemen. Mag ik heel onbeleefd zijn en vragen naar je leeftijd? Niet dat het er gaarne toe doet, maar nieuwschierigheid wint het hier even van mijn beleefdheid. |
| Naar boven | |
Berichten: 4