1001 Gedichten

1001 gedichten

Zet ook uw gedichten op 1001Gedichten.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht
vorige gedicht

De rat, de mol, de das en de pad

De wind waaide door de wilgentakken
tot in de haard flakkerde zelfs het vuur.
Binnenzijn was geboden op dat uur.
De winter had het witte land te pakken.

Maar het dak kon de sneeuwvracht lijden
en door de ramen zagen zij het stuiven
en het dode riet tot de grond toe buigen.
Kortom het waren echte kneutertijden.

Tot plots de pad luid begon te kwaken
van: ‘Ratje, Molly en jij dikke Das’
(alsof de eindtijd aanstaande was)
‘Moeten wij niet ons luie leven laken.

Moeten wij de kou niet gaan ontberen
en de sneeuwjacht op lange latten gaan trotseren?’
‘Goed’, zeiden de heren, ‘maar eerst wat oude port
en dan praten we wel over wintersport’.

Toen het laatste glaasje was genoten
Lag Padje in zijn luie stoel op apegapen
en heeft daar tot de lente toe geslapen.
Zo werd onrust met begrip overgoten.

Guido van Geel

vorige gedicht
Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Geplaatst op

Over dit gedicht

'Ik mag een boon wezen', zei Sam Weller en zijn meester zat in zakjes.

Geef uw waardering

Op basis van 5 stemmen krijgt dit gedicht 4 van de 5 sterren.

Social Media

Tags

Dierenverhalen Fabel Guidovangeel Windindewilgen

Reacties op ‘De rat, de mol, de das en de pad’

  • Je hebt het toch wel over dieren, hé...zo'n herkenbare situaties, hmm...mooi

    Rudi Lejaeghere - 19-08-2014 om 18:25

  • Het zijn figuurtjes uit het fantastische boek ‘De wind in de wilgen’ van Kenneth Grahame, je moet het beschouwen als een eerbetoon. Lezen, nog beter voorlezen. Guido van Geel

    guido - 19-08-2014 om 21:37

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

De rat, de mol, de das en de pad