tot één vlecht.
de blikken,
daar zijn ze weer.
starende ogen
in groepen,
niet door mij geroepen.
de tijd
zal wel weer helen,
de tijd zal verder zien.
prachtige of intense
gedachtes, geen idee.
zonder geduld is tijd een
moeilijke zaak.
dit word een mooi leven,
een intens, prachtig, moment.
met mensen, met vrienden, met
geen idee.
dit word stopstopstop
veel te vaak.
ik maak het goed, ik zorg
voor antwoorden op iedere vraag.
ik vecht terug.
ik vecht, vlecht
de meeste, de meeste strikken
tot één vlecht.
hij zal op mijn rug vallen,
vallen niet opstaan niet vallen niet
als een rivier, hoe noem je dat?
ik schrijf mijn eigen verhaal maar
kan dat van jou niet beschrijven.
kijk wat je doet.
kijk wat je hebt gedaan.
ik ben als als
als een vogel zonder vleugels,
mereltje, vrijgelaten, al zonder
het hoognodige.
ik haat het om niet te weten.
niks te weten,
jou gedachtes zijn mist
voor mij hetzelfde.
tsja, tijd.
Reacties op ‘tot één vlecht.’
Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit gedicht, een reactie plaatsen kan hieronder!
