Meer dan wat hij brak

Hij sloeg de stilte in mijn stem,
vervormde wie ik was tot ruis.
Zijn handen lieten sporen na,
hij jaagde angst door heel het huis.

De nacht herhaalt wat ik heb doorstaan,
in dromen zonder einde of begin.
Ik val, ik vlucht, ik hap naar lucht,
maar mijn lijf draagt zijn herinnering.

Maar ergens, diep in deze nacht,
ontspringt een licht, al is het zwak.
En groeit een stem die zachtjes zegt:
Jij bent meer dan wat hij brak.