Slaaf van de maatschappij

Alles is weg
Alles wat ik was
Dromen zijn verleden
Wat overblijft is
Een leeg omhulsel

Tranen rollen over mijn wangen
Ze proberen mijn hart te raken
Maar dat is versteent

Was het maar van ijs
IJs kan je smelten
Steen is alleen te breken
Niet meer te helen

Weg is alle hoop
Al mijn kracht is door
De leegte meegezogen

Een marionet ben ik nu
Armen en benen bewegen
De touwtjes door anderen getrokken

Dat is wat overblijft
Van wat ik wilde zijn

© Copyright Britta Nijhuis

Ingezonden door

Britta Nijhuis

Geplaatst op

15-05-2013

Over dit gedicht

geen woorden

Tags

Dromen Verdriet Verloren Voorbij