Zoals ik ben

Durf niet meer te dromen
Bang om de waarheid onder ogen te komen
Dit is het leven in de realiteit
Mensen komen en gaan, vrienden zijn niet voor altijd.
Durf niet meer te hopen
Want ik ben in mijn gedachten verzopen
Er is niks om over na te denken
Zo is het gewoon, verder geen aandacht meer aan schenken.
Kan altijd wel hopen dat het beter word
Dat alles vanzelf gaat, maar de woorden schieten me altijd tekort
Om te beschrijven hoe mijn leven nu is, en altijd zou zijn
Ik zal nooit populair worden, en het leven is niet fijn.
Het leven is hard, het leven is kut
Je zult me altijd raken met je woorden, ookal is het flut.
Ik weet wie het zegt, maar dat helpt ook niets
Zal gewoon nooit degene zijn die fluitend door het leven fietst.
De jongens lopen ook niet met bosjes achter me aan
Niet iedereen die ik leuk vind ziet me staan
Het gaat bij mij nooit vanzelf, ik moet altijd veel moeite doen
Om achteraf dan toch te zeggen; wat was ik toch een domme oen.
Als je dit zo leest zou ik toch beter mijn polsen door kunnen door snijden
Dat dat het enige zou zijn om me te verlossen uit mijn lijden
Maar als je het verhaal van andere mensen zou lezen
Zou ik het toch nog goed hebben, ik durf nu de waarheid te facen.
En nee, je helpt me niet met al je gezeik
Ik word er niet vrolijker van, want kijk
Kijk nu toch eens naar jezelf. Stop met verzinnen van onzin
En kijk naar alles wat je hebt, dan zie je het eindelijk eens in
Nee mijn leven zou nooit makkelijk worden, maar ik weet dat
Er altijd mensen zijn die om me geven. Ookal ben ik het vaak zat
Niet de populairste, knapste, liefste te zijn
Maar je moet me maar nemen zoals ik ben, met al mijn
Plus en minpunten.

© Copyright Kelsey

Ingezonden door

Kelsey

Geplaatst op

17-09-2011

Over dit gedicht

Written on 6-11-2010

Tags

Acceptatie Gevoel